The Negotiator

Maureen maandag 26 december 22:21

Een van de meest fantastische dingen van het moederschap is dat je je competenties op het gebied van onderhandelen geweldig kunt verbeteren. Anderen noemen het misschien omkopen, maar dat vind ik nogal negatief klinken. Ik noem het liever onderhandelen. Als zelfstandig ondernemer, met een kantoor aan huis, nou ja: een bureau in de woonkamer, moet ik vaak bellen. Of terugbellen. Of gebeld worden. Ik plan dit meestal in op de dagen dat ik alleen thuis ben. Nog niet zo heel lang geleden bleken vooral belángrijke telefoontjes in combinatie met kinderen namelijk een regelrechte ramp.

Kind maakt jarenlang ongelukkiger

Vanmorgen gelezen op Trouw.nl: “Ouders zijn jarenlang ongelukkiger na de geboorte van hun eerste kind. Vaders omdat ze minder inkomen te besteden hebben en hun vrije tijd kwijt zijn. Moeders omdat ze hun vrije tijd niet meer kunnen besteden zoals ze gewend zijn. Dat concludeert Babette Pouwels in een promotieonderzoek aan de Universiteit Utrecht. Mannen houden zeven jaar last van een ‘verminderd geluksgevoel’. Bij vrouwen houdt dit gevoel vijftien jaar lang aan.” Lees verder...

Tranen van papa’s en mama’s

M/V duoblog zaterdag 20 maart 16:12

Lief Mauxemeisje,

Weet je nog, afgelopen zaterdag. We waren met zijn tweeën en gingen iets drinken in een café. Het was halverwege middag en toch zat er niemand in de buurt die de uiterlijke kenmerken vertoonde van shopaholisme, wat op zaterdagen in de stad een unicum is. We bestelden iets wat leek op een verlate lunch, of een vervroegd diner, en keken licht geamuseerd toe, toen een stel met twee kleine kinderen probeerden iets van een gesprek gaande te houden.

Bobline

Ralph P. donderdag 18 februari 9:47

Ik ging Lotte en Sophie halen. Dat klinkt heel eenvoudig. Ik ging Lotte en Sophie halen. Probleemloos, een activiteit, iets wat even moet, misschien zelfs met wat gemopper. Maar ik ben co-ouder. Elke keer als ik in de auto stap om Lotte en Sophie te halen, juicht er iets in mij. Ik rij de straat in waar hun andere huis staat en de energie stroomt. In mijn lijf gaan deurtjes open waarvan ik me de voorgaande dagen niet bewust was dat ze dicht waren gegaan, en waarvan ik straks ook niet meer merk dat ze nu weer even open zijn.

Een ‘feest’ van herkenning

Lara zaterdag 16 januari 13:18

Laat ik eens eerlijk zijn. Laat ik eens toegeven dat ik geen perfecte moeder ben. Dat ik -hoe graag ik het ook zou willen (en geloof me, ik wil het héél graag!)- geen engelengeduld heb. Dat mijn kind van 3 het bloed onder mijn nagels vandaan kan halen. Laat ik eens toegeven dat ik mijn opstandige peuterpuber soms wel achter het behang zou willen plakken. En last but not least: laat ik nu eindelijk eens toegeven dat ik ontzettend veel van mezelf in mijn kind herken!