Sorry!
Lara
maandag 19 september 10:45
Toen ik tijdens mijn bevalling een soort van oerkreet uitstootte en de verloskundige me er fijntjes op wees dat ik beter mijn krachten kon sparen, zei ik al puffend en zwetend netjes sorry tegen haar. Let wel, tijdens mijn bevalling hè, het ultieme moment van puur instinctief handelen. Mijn ouders kunnen met recht trots zijn op hun geslaagde opvoeding! Toen ze vervolgens zei dat ik echt geen sorry hoefde te zeggen, zei ik nogmaals sorry, onder het mom van ‘sorry dat ik sorry zei’. De verloskundige schoot in de lach, maar ik heb er later nog vaak aan teruggedacht. Bestaat er zoiets als te beleefd of te bescheiden zijn? Of is het een vorm van onzekerheid?
