Maureen

Leeftijd: 30nogwat
Website: http://www.maux.nl
Kids: Anne (16), Joris (13) en Tibbe (6)
Relatie: verkering
Opleidingsniveau: HBO

DO'S
licht | lucht en liefde | flamenco | tulpen | champagne | Jacques Brel | sushi | Matthijs van Nieuwkerk | quasi-diepzinnige gesprekken in de kroeg | Pepsi Max | Oprah | mediteren | groene pesto | Happinez | koffie verkeerd met suiker | freelancen | vergeven | zonnestralen | witte wapperende gordijnen | lachende kinderen | kinderschoenen met klittenband | poezen | appelbomen met een hangmat | BBQ | Amsterdam | gescheiden afval | Lowlands | het jeugdjournaal | de kracht van het nu | MacBook | regenboog | Linda | La Perla

DON’TS
breezers | “volgende keer bij ons!” | gele chrysanten | een gezellig avondje Tros | Tiffany lampen | tupperware party’s | “lekker loungen met de meiden” | pizzakoeriers die hun helm ophouden | botox | Duik in je weeën | koop nu/ betaal later | piercings | motregen | cadeaubonnen | exen | honden | afgunst | ‘coffee with organic lowfat soy milk and the sugar on the side’ | een theetje doen | de negen maandenbeurs | droogmolens | Studio 100 | Dr. Phil | ergens een plasje over plegen | Crocs | de Telegraaf | Marlies Dekkers

Recente blogs
> Landkaart voor de liefde

De dagen hobbelen voort.
‘Hoe lang is het nu eigenlijk al uit?’, vraagt mijn tante alsof ze langs haar neus weg informeert naar de prijs van een bloemkool. ‘Vier maanden ongeveer’, antwoord ik terwijl ik de pasta afgiet. Mijn oom trekt een wenkbrauw omhoog en schenkt snel nog een glas wijn in.

Er waren wel wat tekens vooraf, maar die negeerde ik volkomen. Tot dat ene cruciale moment: Deze. Broek. Gaat. Niet. Meer. Over. Mijn. Kont. Mijn lievelingsspijkerbroek, mijn dure Tommy Hilfiger, die zo leuk staat bij eh, alles. Deze broek belandt tot nader orde in de diepste krochten van mijn kast.

Ik vind dat elke vrouw recht heeft op vijf gloriemomenten in haar leven op een tijdstip naar keuze. Om te begrijpen wat een gloriemoment is, kan ik beter vertellen wat het níet is. Een gloriemoment is níet het moment dat je in je joggingbroek en met een diepvriespizza je legendarische ex tegenkomt in de supermarkt met een onbekend meisje. Zo’n heel mooi meisje. Weet je wel, zo’n meisje dat nog nooit van cellulitis heeft gehoord…

Een van de meest fantastische dingen van het moederschap is dat je je competenties op het gebied van onderhandelen geweldig kunt verbeteren. Anderen noemen het misschien omkopen, maar dat vind ik nogal negatief klinken. Ik noem het liever onderhandelen. Als zelfstandig ondernemer, met een kantoor aan huis, nou ja: een bureau in de woonkamer, moet ik vaak bellen. Of terugbellen. Of gebeld worden. Ik plan dit meestal in op de dagen dat ik alleen thuis ben. Nog niet zo heel lang geleden bleken vooral belángrijke telefoontjes in combinatie met kinderen namelijk een regelrechte ramp.

Ik ben een sucker voor kersttradities en traditie is emotie. Ik hou van romantische kerstfilms en ik huil bij de filmpjes van Eric Corton van Serious Request. Ik snotter als de 3FM DJ’s het Glazen Huis uitkomen en hun meisjes om de nek vliegen. Iets minder maatschappelijk verantwoord, maar net zo’n tearjerker is All you Need is Love (ja, ik verheug me enorm op de kersteditie en verwacht Robert hier ooit nog voor de deur met een retourtje Lapland naar de liefde van mijn leven). Ik huil bij elke Nuonreclame in kerstsfeer en soms, als ik het echt te kwaad heb, dan krijg ik zelfs een brok ik mijn keel bij de slogan van de ANWB: ‘hebben we u ooit aan de kant laten staan’.

Met drie kinderen in de leeftijd van 6 tot 16 jaar, ben ik al een tijdje bezig met Sinterklaas. Een nakomertje heeft ontzettend veel voordelen voor oudere kinderen, want waarom zou de goede Sint de pubers in het gezin overslaan? En dus is er elk jaar voor alle lieve kinderen een zak vol met cadeaus. De primaire taak van mijn oudste twee ligt dus vooral op het zo lang mogelijk laten geloven van de jongste. Er wordt geen Sinterklaasjournaal overgeslagen en er gaat geen avondeten voorbij zonder dat Joris even roept: ‘volgens mij hoor ik Zwarte Piet!’

Daar gaan we weer. Hij vertelt iets en zijn ogen doen DAT DING. ‘Kom op’, zeg ik. ‘Dat is echt niet waar.’
‘Nee. Echt. Ik meen het,’ zegt hij, maar zijn ogen vertellen iets anders. Ze rollen alle kanten op, behalve de mijne. ‘Niet jokken’, zeg ik. ‘Ik weet precies wanneer je jokt.’

Ik was in Italië en liep naar een terras zoals je in je eentje naar een terras loopt, doelgericht en met zo’n ‘kijk-eens-naar-mij-maar-let-maar-niet-op-mij-attitude’. Als ik zo loop, bots ik tegen stoelen en tafels aan om in the end alsnog te struikelen over een tas, hond of, erger, een kind. Ik bestelde een witte wijn en ging quasi nonchalant relaxed zitten doen.

“Mamma”, vraagt Tibbe van vier, “wat als ik nooit geboren was?” Oeh. Dat is een gewetensvraag. Ik antwoord natuurlijk het volgende: “dan zou ik altijd denken, ik mis iets, ik mis iemand, een Tibbe denk ik, waar is mijn Tibbe toch?”, maar ik zou eigenlijk willen zeggen: “dat zullen we dus nooit weten. Misschien was ik wel blijven hangen in Argentinië, nadat ik gecast was als Julia, je weet wel, die van Julia’s tango. Maar ik heb nooit meegedaan aan die casting omdat ik toen hoogzwanger was van jou, en dertignogwat kilo zwaarder.”

Ik loop met mijn zoontje in de supermarkt. Hij draagt het mandje, ik draag hem. ‘Tibbe, welke worst wilde je ook al weer zo graag?’
‘Die papa ook heeft.’
‘Welke is dat dan?’
‘Knijpworst.’
‘Knakworst?’
‘Nee, knijpworst!’