Elle
Leeftijd: 25 jaar
Website: http://blauwenacht.blogspot.com/
Relatie: ja
Kinderen: geen
DO’S
Serendipiteit | Impulsieve keuzes | Leren van anderen | Zoeken naar prikkels | Genieten van contact | Housen met diepgang | Krachtig zijn vanuit kwetsbaarheid | Loslaten zolang er los te laten valt | Lekker de hoofdrol vertolken in je eigen film
DON'TS
Nadenken tot alles blokkeert | Slachtoffer zijn van je omgeving | Goede voornemens met Nieuwjaar | Naïviteit enkel als gevaarlijk beschouwen | De zonnegroet afsluiten met een zak chips
Recente blogs
> Mijn idyllische droom
WWOOFing staat voor werken op een organische farm in ruil voor kost en inwoning. Ik had een idyllisch beeld van een organische farm ergens in het buitenland. Na mijn bezoek aan zo’n farm in Ierland is dat beeld voorgoed voorbij. Daar sta je dan met je haar op een knotje, bloemetjes op je regenlaarzen en kort gekapte nagels. Ik ben omgeven door poep. Stinkende kippenpoep, gemengd met eendenpoep.
> Volle lippen
De Khoikhoi, een stam uit Zuid-Afrika, (ofwel Hottentotten) zagen grote schaamlippen als schoonheidsideaal. Khoisan-vrouwen hadden de gewoonte hun schaamlippen te mutileren zodat ze langer werden. Dit gebeurde ook bij andere bevolkingsgroepen in Basuto en Dahomey. In vroegere reisliteratuur van naturalisten is er zelfs een naam bedacht voor dit kenmerk van de Khoisan-vrouw, namelijk de Hottentot voorschoot. De vormkwestie wordt beschouwd als indicatie van de intrinsiek zwarte wellust en overmatige seksualiteit.
> Nomade
Soms durf ik niet zo goed te gaan slapen, omdat ik niet weet of de binnen wereld er beter uit ziet dan die van buiten. Ik heb vaak de nachtmerrie dat ik in mijn droom de lamp aan wil doen, maar het licht niet meer werkt. Dat ik omgeven ben in volslagen duisternis en mijn armen de lamp niet meer vinden kunnen. Dan probeer ik op te staan, maar is mijn lichaam als verlamd. De schakel tussen mijn hoofd en lijf staat nog uit.
> Onzekerheid over je lichaam
Waarom je puberteit niet als je bejaard bent? Dan is er nog enigszins reden toe onzeker te zijn over je lijf. Wanneer het (vrouwelijk) lichaam op haar mooist is, ben jij op je kwetsbaarst. Wat is dat voor een mechanisme? Een soort angst van God dat wij vrouwen niet naast onze schoenen zullen gaan lopen - arrogant worden - maar kwetsbaar blijven? Waarom zijn we vaak onzeker over de dingen die ons juist mooi maken als mens?
> Chaos in Amsterdam
Het lijkt alsof ze bij het UWV een pot WW’ers open trekken, het ingeblikte spul in een reflecterend hesje steken, even husselen voor de diversiteit en de hele handel zo op straat flikkeren. Er wordt in Amsterdam aan de weg getimmerd, met de Noord-Zuid lijn aan kop. Als ik mijn straat uit wandel stuit ik op een tunnelboormachine. Wil ik richting Centraal Station zorgen gewijzigde verkeerssituaties er wel voor dat ik mijn trein mis. Het verkeer in Amsterdam is hectisch. Dit was het al voordat wegen opengebroken lagen. Een verkeersregelaar verandert daar niets aan.
> Paarse vrouwen
Vrouwen van middelbare leeftijd die paars dragen. Deze ochtend staat zo’n vrouw voor me, linksvoor. Ik zit op een bankje te wachten op de trein. Ze is volledig gekleed in het paars. Alleen haar schoenen zijn bruin. Ze heeft een paarse broek aan. Een paarse jas. Een paarse das. Een paarse handtas. En ik durf te wedden dat onder die paarse jas een paarse trui zit.
> Vriendin gezocht
Ik ben verhuisd naar Amsterdam. Mijn huisje in´s-Hertogenbosch heb ik achter gelaten. In Amsterdam heb ik mijn vriend gevonden. Met hem woon ik nu samen. Naast mijn huis, heb ik ook mijn vriendinnen achter gelaten. In Amsterdam heb ik kennissen en één goede vriend. Ik mis mijn vriendinnen. Nu woon ik dan in de bruisende hoofdstad waar je nachten lang kunt feesten, winkels altijd open zijn, en er voor elke hobby een cursus te vinden is ... maar heb ik geen vriendinnen. Met mijn vriend bezoek ik leuke feestjes, zijn vrienden verzinnen leuke uitjes, musea bezoek ik alleen, mijn vriendinnen wonen een uur reizen verder, toch is alles anders. Niet minder, maar anders.
> 2012; het einde van de wereld
Gisteren ben ik naar de film geweest. Naar 2012. Een film waarin de wereld vergaat. De regisseur heeft zich laten inspireren op de Maya kalender die aankondigt dat op 21 december 2012 een nieuw tijdperk zal aanbreken. Een heldhaftig verhaal met woeste beelden over de vergankelijkheid van moeder aarde. Op groot formaat zag ik onze aardkorst door een verstoord magnetisch veld breken, waardoor het vloeibare deel van de aardkern wild spattend zijn weg naar buiten vindt. De politieke top koopt in het geheim toegangsplaatsen voor een vloot die iets weg heeft van een moderne ark van Noach. De rest van de mensheid, op enkele rijkelui na, moeten het vergelden. En ja.. de hoofdrolspelers overleven het ook.
> De Geile Vriendelijke Reus
Volle lippen. Een bos donkere krullen. Bruine ogen die mij hoopvol aankijken. Je noemde mij jouw seksbom. Ik verstond sekspop. Ik herinner me jouw grote voeten, die onder het bed uitstaken.
> Dekkoe
“Op haar zou ik het wel kunnen doen”, hoor ik als ik mij omdraai. Oost-Indisch doof kruip ik achter de bar vandaan. Buiten doe ik even mijn sloof af. Ik steek mijn sigaret aan en plof neer op een stoel. De opmerking dwarrelt door mijn hoofd. Zo even tot rust komend besef ik me wat er eigenlijk net over mij gezegd is. Ik krijg soortgelijke opmerkingen wel vaker naar mijn hoofd geslingerd. Meestal in een wat netter jasje, maar de kern van de boodschap is vaak hetzelfde. Men wil mij neuken en wat ik daarvan denk doet er niet zo veel toe.
