Landkaart voor de liefde
De dagen hobbelen voort.
‘Hoe lang is het nu eigenlijk al uit?’, vraagt mijn tante alsof ze langs haar neus weg informeert naar de prijs van een bloemkool. ‘Vier maanden ongeveer’, antwoord ik terwijl ik de pasta afgiet. Mijn oom trekt een wenkbrauw omhoog en schenkt snel nog een glas wijn in.
Dit was niet zo’n dag
Het leuke kassameisje in de supermarkt vroeg me of ik het bonnetje wilde. Ik zei ‘ja’ en dat was vreemd, want ik heb nog nooit op een kassabon gekeken. Het leuke kassameisje lachte haar stralende lach en ik bedacht dat het misschien haar blije uitstraling was die me ‘ja’ deed zeggen. Ik had vaak genoeg gelezen dat vrouwen met een aantrekkelijk uiterlijk meer gedaan kregen dan vrouwen met een wat somberder voorkomen. Zou het kunnen dat ik onbewust de wens had om haar goedkeuring te krijgen, en dat ik dacht die te krijgen als ik van haar het bonnetje aan nam? Er zijn dagen dat toevallige ontmoetingen me niet tot dit soort vragen brengen. Dit was niet zo’n dag.
Vrouwelijke rondingen (en meer)
Er waren wel wat tekens vooraf, maar die negeerde ik volkomen. Tot dat ene cruciale moment: Deze. Broek. Gaat. Niet. Meer. Over. Mijn. Kont. Mijn lievelingsspijkerbroek, mijn dure Tommy Hilfiger, die zo leuk staat bij eh, alles. Deze broek belandt tot nader orde in de diepste krochten van mijn kast.
Het zit op de bank en eet chips
Voor iemand met het goede voornemen om vijf kilo af te vallen, eet ik bijzonder veel chips. Dat gaat vanzelf. Ik zit op de bank, met een boek en een pot kruidenthee, en ik…
Parkeren; gebrek aan ruimtelijk inzicht
Ik zal het maar eerlijk toegeven, ik ben geen held met parkeren. Nooit geweest en ik denk ook niet dat het ooit nog zal komen. Gelukkig is mijn parkeerverleden tot nu toe wonderlijk genoeg brandschoon, maar daar moet ik eerlijkheidshalve wel bij vermelden dat ik regelmatig een straatje verder rijd voor een beter (lees: ruimer) plekje. Liever wat verder lopen, dan met zweetparels trachten mijn auto tussen 2 andere auto’s in te parkeren, om vervolgens met mijn staart tussen de benen alsnog te moeten afdruipen.
Gloriemomenten
Ik vind dat elke vrouw recht heeft op vijf gloriemomenten in haar leven op een tijdstip naar keuze. Om te begrijpen wat een gloriemoment is, kan ik beter vertellen wat het níet is. Een gloriemoment is níet het moment dat je in je joggingbroek en met een diepvriespizza je legendarische ex tegenkomt in de supermarkt met een onbekend meisje. Zo’n heel mooi meisje. Weet je wel, zo’n meisje dat nog nooit van cellulitis heeft gehoord…
Just another bad hairday
Je hebt weleens van die dagen…
Ik hoor mijn wekker, snooze een stuk of tien keer en sta op. Snel die douche aan, moet hoognodig wakker worden. Ergens in m’n binnenste komt een onheilspellend gevoel naar boven. Ik check snel m’n hormoonkalender in mijn hoofd maar nee…theoretisch gezien is er geen eisprong op komst die dit paashaas gevoel kan verantwoorden. Een soort van ‘ik wil de hele dag zonder te douchen in m’n badjas chocola eten op de bank met de gordijnen dicht’ gevoel. Het is duidelijk. Ik heb gewoon geen zin in vandaag.
Sex and the City syndroom
Als carrièrevrouw van 30+ die al een tijdje single is, heb ik een beetje last van het Sex & the City syndroom. Ik heb het prima naar mijn zin hoor in mijn eentje, met een druk sociaal leven en een hele leuke baan, maar toch mis ik (soms) iemand die thuis op me zit te wachten na een lange dag werken. En mijn biologische klok (wat klinkt dat ‘desperate’) tikt ondertussen gestaag verder…
Doelgroepporno
Een van de grote nadelen van het pluspakket van mijn digitale TV aanbieder is de afdeling porno. Ik nam dat pluspakket natuurlijk voor de kinderzenders, zeg maar een soort oppas voor de kinderen voor vijf euro in de maand. Dat dit pluspakket een wat brede doelgroep had, merkte ik toen ik midden op de dag van Nick jr even doorzapte, en een heel andere nick jr in volle glorie in beeld zag verschijnen. Een nick jr bovendien, waar twee door de natuur (of de plastisch chirurg, maar wat is het verschil?) rijk bedeelde vrouwen overwerk aan hadden.
