Zeep der ijdelheid
Elke zoveel tijd beland ik in een discussie over ijdelheid. Het is mijn lot en ik draag het al jaren met een glimlach. Ik ben te ijdel om ijdel te zijn, zeg ik altijd. Maar dat is onzin. Ik besteed liever geen aandacht aan mijn uiterlijk, dat is waar, maar ondertussen wil ik ook wel heel graag dat mensen wéten dat ik er niks om geef. Ik ben als die vrouw die weken zoekt naar het perfecte jasje, en die dan bij het eerste het beste compliment zegt: och, dit ouwe ding?
Nu wil ik er voor mijn verdediging bij vertellen dat ik werkelijk niks om kleding geef. Ik weet niet of het voor of tegen me pleit, maar het is zo. Maar ik ben een snob waar het over mijn haar gaat. Niet dat er veel bijzonders aan de hand is met mijn haar, ik kam het nooit, kijk ’s ochtends nooit in de spiegel (zie je: doe ik het weer), het is meer zo dat ik het heb. Het haar, bedoel ik. Ik heb veel haar. Met krullen. En daar ben ik aan gehecht.
En het punt is: ik raak het kwijt.
En rap ook.
En dat, lieve mensen, houdt me nu al weken, maanden, wat zeg ik, al járen, meer bezig dan global warming, de economische crisis en het huwelijk van Kim Kardashian bij elkaar. En dat weten ze, de mensen die ik lief heb. En nu, ondanks dat ik achteloos en nonchalant ben, dat ik niet lijk op al die vrouwen met hun dure smeersels, dat ik de paniek die Gerard Joling heet ver van me hou, heb ik geluisterd naar mijn broertje. Hij raadde me groene zeep aan.
Groene zeep. De opa van zijn vriendin was kaal en nu niet meer.
Groene zeep. Zijn zwager heeft dons waar ooit inhammen gaapten.
Groene zeep.
Dus ik ga groene zeep halen. En heel stiekem, als niemand kijkt, ga ik het op mijn hoofd smeren. Zo achteloos dat ik het zelf bijna niet door heb. Zodat ik later als ik vijftig ben en iemand mij complimenteert met mijn weelderige lokken verstrooid op kan kijken en kan zeggen: huh, deze ragebol?
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
