Yolanthe de zendeling
Soms lees je een bericht dat zó intens treurig is, dat je geneigd bent in een hoekje op de grond te gaan zitten, om zachtjes hmm hmm murmelend het einde van de dag af te wachten. Meestal gaat zo’n bericht over de liefde tussen Yolanthe en Wesley.
U vermoedt misschien al dat ik nogal van voetballen hou. Ik zal het u nog sterker vertellen. Een voetbalwedstrijd is voor mij niet meer dan voorwerk. Voorwerk voor de voetbalpraatprogramma’s. En dan het liefst het praatprogramma van de snor. Ja mensen. Ik hou van Johan Derksen. De man die onder het mom van ‘ik geef slechts mijn mening’ de meest vreselijke dingen zegt. Je moet er om kunnen lachen. En dat kan ik. Prima. Elke dag als het moet.
En misschien is u nog iets opgevallen, de laatste weken: Johan Derksen is nogal gefrustreerd over Yolanthe. Gooi er een kwartje in en hij gaat los over de in zijn ogen ‘parasiterende, aandachtszieke’ Tros-babe ‘die haar plek niet kent’. Dat was best geestig toen hij één keer per week voor de camera zat. En nu, nu hij elke dag twee keer anderhalf uur mag volpraten, is het nóg leuker.
Vind ik.
Van de week stond er in de krant dat Wesley zich had laten bekeren. Niet al te ernstig, wees gerust. Geen kabbala met Madonna, niet op banken springen met Tom’s scientologen. Zelfs geen pietsie Sonja Bakker. Nee, Wesley heeft zich laten dopen. Dus nu is hij katholiek. Net als Yolanthe. En ze bidden samen.
Nee. Zei Wesley. Zijn bekering tot het katholieke geloof had niets met vrome Yolanthe en haar Spaanse familie met zesendertig godvrezende zussen te maken. Nee, het zit anders. Hij speelt nu in Italië. Land van kruisjes makende gangsters. En zijn teamgenoten hadden hem geïnspireerd.
En de Paus woont in Mekka.
Maar goed. Moet hij weten. En Johan Derksen kon weer even drie minuten los. Prima. Mijn treurnis heeft te maken met een dag eerder. Toen vertelde een zeldzaam menselijke Ivo Niehe aan diezelfde tafel over zijn ontmoeting met het stel. Hij vertelde over Wesley’s angst. De angst dat deze vrouw ‘m zal ontglippen, het gevoel dat dan zijn leven stopt. Ik luisterde er naar, wikte, woog, vond het heel mooi, prachtig dramatisch, een beetje boel treurig, maar ook wel weer lief en schattig. Toch weer het kleine, niet zo knappe jongetje waar op het schoolplein geen meisje naar keek. Maar toen dacht ik: Nee. Wesley is een grote meneer nu. Zó erg zal het niet zijn. Ja. Dat dacht ik echt.
Tot ik las over de rozenkrans. In zijn voetbaltas.
Toen ben ik in een hoekje gaan zitten hmm-en. In de hoop dat het de volgende dag over zou zijn. Dat was het niet.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
fabulousfeedback
Goed geschreven Ralph! Daar gaat mijn brief aan de vrouw van Wesley.... ;-)
van mij mag ze.... zolang wesley maar blijft scoren, met voetballen dan! :)
