Wat een ... lieve baby!
“Ooooh wat een… eeeh…lieve baby!”
Karl Lagerfield zou moeite hebben met een lelijke dochter, lees ik dit weekend ergens op het internet. Nu heeft de bekende ontwerper van Chanel helemaal geen kinderen en kan hij dus ook niet weten dat je eigen kinderen altijd de mooiste van de hele wereld zijn, zelfs al zijn ze zo lelijk als de nacht. Gewoon omdat je van ze houdt. En omdat ze je eigen vlees en bloed zijn. Maar dat neemt niet weg dat ouders ook gewoon mensen zijn en dat ze -ondanks het taboe dat erop rust- echt wel kunnen zien of hun kind oprecht mooi is.
Mijn nichtjes van 22 en 18 roepen het al jaren: “als ik later maar geen lelijk kind krijg!”. Dat klinkt misschien oppervlakkig en gevoelloos en ik zet mijn nichtjes daarmee onverdiend in een hokje waar ze -geloof me- echt niet in thuishoren, maar als je jong bent kun je je daar gewoon zorgen om maken. En misschien ook wel enigszins begrijpelijk, want zij weten nog niets over de onvoorwaardelijke liefde die je voor je kind voelt. En misschien nog wel belangrijker, zij zien wat wij volwassenen niet dúrven te zien, of in ieder geval niet uit durven spreken; namelijk dat ècht niet alle kinderen mooi, schattig of zelfs maar enigszins aantrekkelijk zijn!
Héél soms zit er een nieuwbakken moeder bij die, tot grote schrik van de kraamvisite, alle ‘aaahhh, lieffffff, zooooo schattig’s wegwuift met een dit-kun-je-echt-niet-maken reactie: “ik zie ook wel dat ie lelijk is hoor!” Ik heb het wel eens meegemaakt, serieus. En neem maar van mij aan dat je dan met je mond vol tanden zit. Ze had natuurlijk wel gelijk, want haar nieuwe wereldwonder verdiende inderdaad geen schoonheidsprijs -en dan druk ik me nog voorzichtig uit- maar dat zèg je dus niet. Ik niet, maar zij al helemaal niet. Niet omdat ze het recht niet heeft, het is tenslotte haar kind, maar simpelweg omdat ik dan niet weet hoe ik moet reageren…
De moeder in kwestie was ondanks haar botte reactie natuurlijk gewoon stapelgek op haar baby en tóch had ze een ongeschreven wet overtreden; ze was namelijk kritisch geweest over haar eigen kind en dat hoort niet. Kinderen hoor je onvoorwaardelijk lief te hebben en daar hoort blijkbaar ook bij dat je je kind perfect moet vinden, ondanks dat iedereen weet dat perfectie niet bestaat. En die ongeschreven regel bestaat niet zomaar, want het zijn tenslotte de ouders die een kind zelfvertrouwen moeten geven. Want als je ouders je al niet mooi vinden, hoe kun je jezelf dan accepteren zoals je bent?
Mijn zoon is prachtig en dus heb ik het recht niet de botte reactie van die moeder te veroordelen. Ik weet namelijk niet hoe het voelt om een lelijke baby te hebben. Natuurlijk is mijn zoon bovenal prachtig omdat hij mijn kind is en ik zielsveel van hem hou, maar zelfs onbevooroordeeld behoort hij tot de categorie aantrekkelijk, voor zover je een kind van 5 aantrekkelijk kunt noemen natuurlijk. En ja, daar ben ik trots op. En nee, ik weet eerlijk gezegd niet of ik het wel zou kunnen (of willen) zien als het anders was…
Ik vind mezelf een zelfbewuste vrouw en tòch voel ik mezelf oppervlakkig als ik me afvraag hoe ik zou hebben gereageerd als mijn kind niet moeders mooiste zou zijn geweest. Zou ik dat kunnen/durven zien en misschien nog belangrijker, zou ik dat durven te benoemen? Mijn eigen fantastische kind is natuurlijk ook niet perfect, en toch heb ik makkelijk praten omdat het grote plaatje ‘klopt’. Mooie mensen met een vrolijk karakter hebben het gewoon makkelijker in het leven en het is voor mij als moeder absoluut een geruststelling dat hij dat voordeel alvast heeft, daar ben ik heel eerlijk in. Maar ik ben me er ook bewust van dat het wel heel oppervlakkig klinkt.
Is een mooi uiterlijk dan echt zo belangrijk?
PS: sorry lieve baby op de foto, je bent echt niet lelijk hoor!
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
fabulousfeedback
Haha, leuk geschreven en ten dele waar (vind ik). Mijn jongste was ook geen knapperd vlak na de geboorte en dat zei ik dan ook gewoon tegen de kraamvisite hoor. We hoeven toch zeker geen showtje op te voeren? Maar in plaats van te zeggen: 'Ja, inderdaad, je hebt wel een beetje gelijk', of desnoods: 'Ach, dat trekt wel bij', haastte iedereen zich om mij volmondig tegen te spreken. Grappig hoe zoiets werkt.
Ondertussen is hij anderhalf jaar oud en aardig bijgetrokken hoor. En zo niet, dan hield ik nog net zoveel van hem. ;-)
Nu zal de baby wel een lelijk kindje zijn maar wie weet hoe knap de baby later word.
Het is idd waar. Ik had ook een vreselijk lelijk kind. Hij is nu 5 jaar en hij heeft nu een heel leuk koppie. Maar ik roep nog steeds...wat was hij lelijk toen hij baby was....daar krijg ik veel commentaar op. Ik vraag dan wel eens "is hij écht een mooie baby"? Met hotten en stoten komt er een antwoord dat het wel een beetje waar is vooral als ik een foto laat zien.
Maar mijn liefde voor hem is onveranderd en hoe lelijk hij toen ook was..."hij is mijn lieve duveltje uit het doosje " (hij is op 06-06-'06 geboren 666 staat voor een duivels nummer)
Some time ago, I needed to buy a good house for my organization but I did not earn enough cash and couldn't buy something. Thank God my friend suggested to get the credit loans at reliable bank. Hence, I acted that and was satisfied with my secured loan.
