Waar ben je in godsnaam mee bezig?
Dat heeft nog niemand zo letterlijk tegen me gezegd, maar ik voel dat het er aan zit te komen. Ik voel dat dit al in de hoofden van sommige mensen om me heen rond dwarrelt. Ik ben sinds kort niet meer in loondienst en houd me fulltime met mijn passie bezig. Mijn website staat en ik ben druk met mijn eigen bedrijf. Voorheen deed ik dit in mijn vrije tijd en had ik daarnaast ook mijn baan in loondienst, met mijn salaris als vangnet en extra zekerheid. Maar dat is niet meer. I’m on my own now. Zoals ik iemand het laatst zo mooi hoorde zeggen: I’m building the plane while flying it.
Ja, het is spannend, soms zelfs heel spannend. Ik kijk af en toe in de spiegel en zeg dan luid op tegen mezelf: ‘waar ben je in godsnaam mee bezig?!’ En dan moet ik heel hard lachen. Lachen, omdat ik het zo spannend vind en ontzettend benieuwd ben naar wat deze nieuwe weg mij zal brengen. De hobbels zullen ongetwijfeld komen, maar daar deins ik niet voor terug. Zoals een van de vrouwen die ik laatst interviewde treffend zei: ‘het is net als samen met je partner besluiten dat jullie aan kinderen wil beginnen. Enthousiasme, romantiek, vol verwachting en dan blijdschap, want het lukt ook nog. Maar dan komt er een moment dat ze weer eens blèrend en jengelend aan je rok trekken en je even denkt: ‘oh my god, hoe heb ik hier in godsnaam aan willen beginnen?!’’
Zo zie ik deze weg ook. Het is goed mogelijk dat ik er niet alle aspecten van even leuk zal vinden, maar het is wel mijn weg.
En dan begint het. Ik heb dit besluit genomen en het universum besluit mij onmiddellijk te testen. Headhunter op mijn voicemail met een vacature die te mooi lijkt om waar te zijn. Een goede vriendin die een berichtje stuurt en aangeeft dat ze ingangen heeft bij een of ander bedrijf en me daar wel naar binnen zou kunnen loodsen. Slik. Verleidelijk. Ik bel de headhunter terug en zeg: nee, bedankt. Mijn vriendin laat ik weten dat ik het zeer waardeer, maar dat het niet in de richting past die ik ben ingeslagen.
’s Avonds op de bank laat ik vriendlief weten dat de headhunter enkele dagen geleden op mijn voicemail stond, maar dat ik zijn aanbod heb afgewezen. Hij kijkt op van de laptop en zegt: ‘wat?’
‘Ik heb Frank gezegd dat ik niet geïnteresseerd ben in de vacature.’
‘Heb je nee gezegd tegen een baan?!’
O jee… Onwillekeurig ga ik verzitten.
‘Ja, dat heb ik gedaan.’
Hij kijkt me aan. Op zijn gezicht tekent zich een worsteling af tussen liefde en onvoorwaardelijke steun enerzijds met onbegrip en nog meer onbegrip anderzijds. ‘Ok…’, zegt hij en keert zich weer naar de laptop. Hij zal wel denken: ‘waar is ze in godsnaam mee bezig?!’
In het begin brachten dergelijke reacties me nog in de war, voelde ik enige teleurstelling naar degene die durfde niet onverdeeld enthousiast met mij te zijn en schoot ik in de verdediging. Tot ik een keer het gesprek hierover aan ging en de aap uit de mouw kwam. Ze geloofden onvoorwaardelijk in mij en steunden mij door dik en dun, maar ze waren plaatsvervangend bang voor wat ik mogelijk op mijn bord zou krijgen. Toen begreep ik het! Het is liefde! Onbekend maakt onbemind, dus proberen ze me te beschermen.
Dus bij deze beloof ik dat ik geen domme dingen zal doen!
Lees meer van Nancy Hart
Kinderlokkers
Hoofd, hart en mannen
Hip en Sexy
Andermans hart
Luister naar je hart
