Vrouwenquotum
Zullen we het even hebben over dat eindeloze geouwehoer over het aantal vrouwen in het kabinet van Mark Rutte? Begrijp me goed, van Mark Rutte krijg ik jeuk op heel vervelende plekken. Met zijn ingestudeerde luisterhoofd. En maar knikken en geïnteresseerd kijken, maar hoe goed hij ook heeft geoefend, toch zie je dat hij niet luistert. Dwars door die geïnteresseerde welwillendheid heen zie je hem wikken en wegen over de manier waarop hij het beste kan negeren wat er tegen hem wordt gezegd.
Meestal zegt een stemmetje in zijn hoofd, ergens halverwege het betoog van zijn gesprekspartner: glimlachen en snel overheen praten. Mark Rutte is de omhooggevallen broer van die ene collega waar zo op het oog niets mee mis is, maar die toch nooit wordt meegevraagd voor de lunch.
Maar goed. Dat gezegd hebbende. Die kritiek op zijn kabinet. Te weinig vrouwen. Sjongejongejonge.
Wat bij mij de deur dicht deed was dus die uitzending van Pauw en Witteman, waar een of andere hysterische dame niemand liet uitpraten, ook niet die mensen die het wél met haar eens waren. Ella Vogelaar was het, die van die wijken die haar naam dragen en Wouter Bos die heel graag van haar af wilde. Volgens mij heeft ze ooit tegen zichzelf gezegd: om serieus genomen te worden, moet ik bozig door iedereen heen praten. En schril, vooral schril.
Even tussendoor. Schril vind ik dus een Heel Mooi Woord. Het is zo’n woord dat de lading vol-le-dig dekt. Eerst die ‘s’, daar de ‘ch’ achteraan, en dan ook nog de ‘r’. Mijn gott in himmel, hoe schril wil je het hebben? En dat ik de ‘i’ persoonlijk de minst sympathieke klinker vind, helpt natuurlijk ook niet mee.
Schril.
Ik krijg kippenvel van dat woord. En ik krijg kippenvel van Ella Vogelaar. Ze lijkt me zo iemand die je kamer binnenkomt als je zit te werken, helemaal fladderend met gewaden, en dat ze dan zomaar in het wilde weg wat tegen je aan begint te praten. En dat je daar dan zit en denkt, ligt het nu aan mij, maar het ligt niet aan jou, het ligt aan haar en haar complete gebrek aan sociaal invoelingsvermogen. Ze is zo’n vrouw zonder antenne. Die niet merkt dat je ondertussen alweer verder typt aan die mail, of continu afrondende opmerkingen maakt.
Die Ella Vogelaar dus. Die denkt dat ze spreekt voor alle vrouwen, als ze zegt… Nouja, als ze wat dan ook zegt.
En die ging bij P&W vertellen dat vrouwen net zo goed en misschien wel beter zijn dan mannen en dat er dus een vrouwenquotum moest zijn enzovoorts. Ik ben bang dat Ella zich afficheerde als voorvrouw van een groep die haar als lid al niet zou willen. Ella Vogelaar die roept dat vrouwen minstens gerust net zo goed zijn in leiding geven, is als Albert Verlinde die zegt dat homo’s gerust niet allemaal rellerige roddeltantes zijn.
Het komt niet binnen. Of beter. Het komt wel binnen. Tegenover Ella Vogelaar zat Robin Linschoten. Mijn cavia wordt onpasselijk als hij Robin Linschoten hoort praten, maar zo tegenover Ella leek hij wel een kruising tussen Marco Borsato en Robert ten Brink: knuffelbaar en schattig en oh oh oh zo lief voor alle vrouwen om zich heen.
En dat kan niet de bedoeling zijn.
Ella Vogelaar. Geef haar twee minuten het woord en iedereen in een straal van zeshonderd meter geeft haar álles, als ze maar zwijgt.
Dus ik zie kansen. Ik denk dat zelfs Rutte’s luisterhoofd er niet tegen bestand is.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Zie ook: De vrouwen van Mark Rutte
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
