“Vrouw zegt vaker sorry”
Er stond dinsdag een stukje in de Telegraaf met als titel “Vrouw zegt vaker sorry”. Ik hoefde het artikel niet eens te lezen om te begrijpen dat het over mij ging, sterker nog, er had net zo goed “Lara zegt vaak sorry” boven het artikel kunnen staan. Maar ik was blij te ontdekken dat ik blijkbaar niet de enige ben die zich (misschien iets tè) regelmatig verontschuldigt…
Is het een vorm van onzekerheid? Komt het door onze opvoeding? Zijn we sneller beledigd dan mannen? Is het een handig trucje van vrouwen om zich (bewust) zwakker op te stellen? Of zijn vrouwen misschien gewoon sociaal vaardiger dan mannen? In het artikel lees ik:
“In het onderzoek moesten zowel mannen als vrouwen drie verschillende voorbeelden van sociale interacties beoordelen. Ze kregen steeds de opdracht om aan te geven of ze een situatie beledigend vonden of niet. Hieruit bleek dat vrouwen een situatie veel sneller als beledigend ervaren dan mannen en waarschijnlijk daarom ook eerder overgaan tot het aanbieden van excuses.“
“De verschillende opvattingen van mannen en vrouwen over sociaal gedrag hebben overigens ook effect op hun verwachtingen ten opzichte van anderen. Zo zal een man vermoedelijk minder snel dan een vrouw van iemand eisen dat hij zijn excuses aanbiedt.”
Vrouwen hebben dus duidelijk andere opvattingen over sociaal wenselijk gedrag. En ze voelen zich sneller beledigd dan mannen. Aan de andere kant, het zich bij voorbaat verontschuldigen (dus vóórdat een ander heeft laten blijken teleurgesteld of beledigd te zijn) zegt ook iets over het invoelend vermogen van een vrouw. Het is algemeen bekend dat mannen vaak meer moeite hebben om zich in te leven in de gevoelens van anderen. Horkerig gedrag noem ik dat altijd, maar waarschijnlijk zit het gewoon in de mannelijke genen.
Hoe dan ook, vaak “sorry” zeggen is volgens mij ook een vorm van onzekerheid en je (te) snel schuldig voelen. Bang zijn dat je iets fout doet, of dat de ander zich beledigd of teleurgesteld voelt. Gisteren nog, ik zou gaan sporten met een vriendin, maar had barstende hoofdpijn. Nog vóórdat ze me op zou halen zat ik me al druk te maken over haar (eventuele) teleurstelling. Ik verontschuldigde mezelf dan ook uitgebreid toen ze me kwam ophalen: “Sorry, maar ik kan vanavond niet mee om dat ik barstende hoofdpijn heb. Het spijt me, maar het gaat echt niet. Ik heb een uur geleden een paracetamol ingenomen in de hoop dat het nog over zou gaan, maar het heeft niet geholpen. Sorry hoor, ik had echt graag mee gewild…blablabla” hoorde ik mezelf tegen mijn vriendin zeggen. “O geeft niets hoor, dan ga ik wel alleen. Kruip maar lekker vroeg in bed” zei ze zonder een spoor van teleurstelling. En toch zei ik het nog een keer.
Ik moest bij het lezen van het artikel ook terugdenken aan mijn bevalling. Zelfs in mijn oerstrijd met Moeder Natuur vond ik het nog nodig om “sorry” te zeggen. En niet 1 keer, nee, als ik iets doe dan doe ik het meteen goed. Toen ik voldoende ontsluiting had en eindelijk mocht gaan persen van de verloskundige, ontsnapte in de hitte van de strijd de ene na de andere oerkreet uit mijn mond. Ze gaf aan dat ik beter geen geluid kon maken, omdat ik dan beter kon persen. “Oh sorry!” zei ik schuldbewust. “Geeft niets” ze ze bemoedigend, “maar je hoeft jezelf echt niet te verontschuldigen hoor”. En ja hoor, je raad het al…
Lara zei braaf: “Oh sorry, ik zal het niet meer zeggen”.
Mijn man schoot in de lach.
Misschien kunnen wij toch nog wat leren van die ‘ongevoelige’ mannen!
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
