Voetbalvrouwen
Voor het gemak noem ik ze voetbalvrouwen. Ik doel op jonge vrouwen die met hun look-a-like vriendin het straatbeeld van de PC Hooftstraat kleuren. Ze hebben die Jennifer Lopez glow. Een tikkeltje ordinair en pure PC Hooftstraat klasse. Een jeans met daarboven een wit colletje, gecombineerd met een zwart colbert. De shoppingbag dragend in hun linkerelleboog. Een zwarte grote zonnebril op hun kleine neus, die hopelijk niet zo donker is als hij oogt. Met die torenhoge stiletto hakken zou je een flinke smakkerd kunnen maken als je de stoeprand mist, maar dat doen ze niet.
Ergens ben ik jaloers op deze vrouwen. Ze glimmen zo mooi. Hun haar springt niet alle kanten op als ze zich ontdoen van hun kasjmieren sjaal om een frappucino te drinken op het verwarmde buitenterras. Zij krijgen geen rode neus van de kou, noch tranende ogen van de gure wind die door de winkelstraten blaast. Hun mobieltjes rinkelen constant en zij hebben stápels creditcards. Als deze vrouwen een winkel binnenstappen worden ze niet vanachter de kassa met een schuin oog bekeken. Winkelbediendes trekken bij de aanblik van dit vrouwelijk schoon niet de conclusie dat enige vorm van contact tijdverspilling is. Sterker nog, deze vrouwen mogen de meest exclusieve kleding lukraak uit het schap trekken en de winkelbediende overladen met gepaste kleding die toch niet naar hun zin was. “Kun je dat zelf niet even terug hangen!?”, zullen zij niet horen op verwijtende toon.
Ik wil ook winkelen zonder dat ik ooit gehoord heb van een prijskaartje. Waarom heb ik geen vriendin die sprekend op mij lijkt? Ik wil ook exclusieve winkels binnen lopen zonder het gevoel te krijgen dat ik niets mag aanraken. Ik wil ook glimmen. Maar als ik met dit weer in de paspiegel kijk is het enige wat glimt mijn rode vochtige neus. Dan heb ik haar wat statisch omhoog staat en zijn mijn wangen eerder vlekkerig en schraal, dan zacht met lichtroze. Van een shoppingbag krijg ik slapende onderarmen en met een zonnebril op mijn neus zie ik niets meer. Om over stilettohakken op kinderkopjes nog maar te zwijgen.
Begrijp me niet verkeerd, ik doe geen poging erbij te horen. Geef mij maar die gekke kleurrijke Elle. Dat meisje wat braaf alles terug hangt aan een hangertje (of het ergens in een hoekje verstopt). Laat mij de PC Hoofstraat maar passeren zonder ergens binnen te wandelen. Ik vergaap mij wel aan de etalages. Mezelf stiekem afvragend hoe het voelt een dag als pak-hem-beet Victoria Beckham door het leven te gaan. Dan zou ik elke zuur kijkende winkelbediende voor mij laten rennen, net zoals Julia Roberts deed in Pretty Woman.
Lees meer van Elle
High Fashion bondage
Mooi zijn lost alles op
Zomer 2011: felle kleuren
Bavaria Oeteldress
Experimenteren zonder tranen…
