Verwende prinsjes
Elma Drayer doet met haar boek Verwende Prinsesjes veel stof opwaaien. Nederlandse moeders zijn lui, ongeëmancipeerd en eigenlijk gewoon een stelletje zeikwijven, dat is kort samengevat wat ik uit de media opmaak. De huidige werkende moeder zou een belediging zijn voor al onze moeders die zo hard gestreden hebben voor onze keuzevrijheid. Prima, maar what about him?! Als Nederlandse moeders verwende prinsesjes zijn dan ken ik een heleboel verwende prinsjes…
Suzanne van den Eynden schrijft even geleden in het NRC Next een prima stuk over de verwende prins. Hij die zucht en steunt over de falende kinderopvang, wachtlijsten en hoge kosten, maar geen haar op zijn hoofd die er over peinst om zelf een dag minder te gaan werken! We kennen ze wel, die uitspraken: ‘dat kan in mijn vak niet’, ‘daar heb ik een veel te drukke baan voor’, ‘dat wordt in ons bedrijf niet getolereerd’. Ik ken ze ook die mannen en je hebt ze nog een slag erger ook. Dat zijn de types die dan na heel veel pijn en moeite en bij uiterst hoge uitzondering een dag minder kunnen gaan werken om er vervolgens achter te komen dat dit helemaal niet relaxed is en binnen de kortste keren hun papa-dag weer inleveren. Die vind ik dus nog erger.
Bij mij thuis wordt deze discussie inmiddels ook gevoerd, op mijn initiatief uiteraard. Hij wil best een dag minder gaan werken, we moeten de zorg van een kind immers samen delen toch? Aan mij vervolgens de taak om het kostenplaatje ter overweging te brengen, de mogelijkheden op zijn werk en of meneer het eigenlijk wel echt wil. Kan ik ook niet doen natuurlijk, maar ik heb geen zin in een papa-dag-inleverende vent als het er op aan komt. ‘Van mij hoeft het niet perse’. ‘Bij ons op het werk wordt je toch een beetje schuin aangekeken als je vier dagen werkt’. Daar zijn ze dan. En natuurlijk de dooddoener: ‘Ik verdien wel twee keer zo veel als jij.’ Dat dus.
Mijn stelling is dan ook: waar onze moeders de vrouwenemancipatie op de rit hebben gezet moeten wij de mannenemancipatie maar eens een schop onder zijn hol geven! Ik ben het met Elma Drayer eens dat de werkende moeder niet zo moet zeiken. ‘Het leven is nu eenmaal niet altijd leuk’, schreef columnist Natasja van den Bergh hierover. En dat is zo. Wij willen kinderen en een baan en een leuk leven, dat kost nu eenmaal wat. In plaats van te gaan zitten kinnesinnen wordt het tijd dat we aan het onderhandelen slaan met de mannelijke helft van het ouderpaar. Ik houdt mijn man voor dat in mijn moeders tijd een baas er ook niet op zat te wachten dat je als vrouw minder ging werken, sterker nog: de stekker ging er gewoon uit. Ik vertel hem dan ook minstens een keer per week dat het aan zijn generatie is om ook dit laatste ongeëmancipeerde mannenbolwerk te doorbreken en al die kinderachtige smoesjes voor eens en altijd naar het rijk der fabelen te sturen. Wij vrouwen hebben er taken bij gekregen, nu zijn ook de mannen aan de beurt. Moeders: het is aan jullie!
Lees meer van Mae
Tussen Pampers en PhD’s
De kleur van 2012: Tangerine Tango
Baby’s zijn net nieuwe schoenen
Wie de schoen past
Boek: De intocht van Christus in Brussel
fabulousfeedback
Ik vind die papa-dag sowieso een belachelijk iets... wel eens van een mama-dag gehoord? Nee, want moeders ervaren een dag met de kids niet als mama-dag!
Misschien een stok in het hoenderhok, maar zorgen wij vrouwen ook niet met ons allen dat die mannen zo verwend zijn? Was ophangen, opvouwen, nee, dat kan manlief niet ...
Ramen lappen, vloer dweilen etc, doen wij dat niet zelf allemaal véél beter?
Misschien kan hij het wel, maar doet hij het anders dan wij het zouden willen? Wil je zorgtaken thuis delen in gelijkwaardigheid of wil je taken uitdelen: doen zoals jij het wilt?
Misschien willen mannen wel zorgtaken delen als zij het kunnen doen op hun manier, op het moment dat het hen uitkomt?
Bovendien wordt ik getriggerd door een zin in het artikel: "Wij willen kinderen en een baan en een leuk leven...." Met alle respect, maar dit vraagt om een reactie van mannen waarin ze hun baan en inkomen als argument gebruiken! Werk voor vrouwen wordt op deze manier toch niet serieus genomen? Beetje sociale contacten opbouwen en onderhouden op kosten van de carriere en de beurs van je man...
Ok, ik weet het, ik draaf door. Essentie van mijn verhaal is dat je niet alles kunt hebben zoals je het wilt, het leven is geen speeltuin. Wil je dat je partner zorgtaken overneemt? Geef hem die taken maar ook het eigenaarschap. Werken is serieus, niet zomaar voor het leuke, maar voor je eigenwaarde, je basis in economische en financiele zelfstandigheid. Dat zijn argumenten waar een goedbetaalde echtgenoot niet tegenop kan!
@Yvette Ik vind eigenlijk wel dat je gelijk hebt, die mannen worden door ons gewoon in een hokje geduwd, terwijl de meesten (vooral als je het lief vraagt) echt wel bereid zijn om hun steentje bij te dragen!
Voor iemand die geen kinderen heeft heb je een behoorlijk uitgesproken mening over het moederschap en de daarbij horende taken...
Iets te vertellen Mae? ;-)
Inderdaad Lara! Ook ik ben aan de beurt, dus mag ik nog even? :-)
Wááááát??? Hoezo ben jij aan de beurt??? ;-)
