Verwachtingen
Op dinsdagmiddag schrok een collega op van z’n werk. ‘Oh nee!’ zei hij. Hij trok zijn jas aan en vertrok. Ik vroeg zijn buurman wat er was. ‘Het is Valentijnsdag,’ zei de buurman. ‘Hij gaat een sieraad kopen.’ ‘Een sieraad,’ zei ik. De buurman knikte: ‘Een ketting, of een ring. Of oorbellen.’ - ‘Ik weet wat een sieraad is,’ zei ik en ik schudde mijn hoofd. De buurman schudde ook zijn hoofd: ‘Hij zei dat z’n vriendin niet aan Valentijnsdag deed, maar dat hij het niet vertrouwde.’ Ik schudde nog een keer mijn hoofd. ‘Begin van het einde,’ zei ik. De buurman knikte.
Ik dacht aan onze collega, die nu bij de juwelier waarschijnlijk aan het winkelmeisje vertelde wat zijn budget was, en haar vroeg wat zij mooi vond. En dat hij dat dan meenam.
‘Heb jij er wat aan gedaan?’ vroeg de buurman. Ik knikte en vertelde over die ochtend, toen ik de playmobilbloemen van mijn dochters fotografeerde en de foto bewerkte met extra mooie kleuren en een fraai filter, en het resultaat naar mijn lief whatsappte. Een vrouwelijke collega die had zitten luisteren vond het wel lief.
De buurman schudde zijn hoofd. ‘Dit was jullie eerste Valentijnsdag, hè?’
Het was inderdaad onze eerste Valentijnsdag.
‘Had zij iets voor jou?’ vroeg hij. Ze had niets voor mij. ‘Dan heb je het verpest, voor altijd.’ Ik knikte. Voor altijd verpest. ‘Nu zit je er aan vast.’ Ik knikte. Nu zat ik er aan vast. Ik vroeg me af of ik het erg vond. Niet echt, geloof ik.
‘Wacht dan maar een paar jaar,’ zei de buurman. Hij keek naar de vrouwelijke collega, eigenaar van een lange relatie. Ze schudde haar hoofd.
‘Wij doen niet aan Valentijnsdag,’ zei ze. ‘Dat vind je jammer hè,’ zei de buurman. De vrouwelijke collega haalde haar schouders op. ‘Geef maar toe. Zo zijn vrouwen,’ zei de buurman. ‘Het is m’n eigen schuld,’ zei de vrouwelijke collega. ‘Het ging mis op z’n verjaardag.’
‘Ojee,’ zei ik.
‘Ojee,’ zei de buurman.
‘Een praktisch cadeau?’ zei ik. ‘Je weet toch dat je iets persoonlijks moet geven,’ zei de buurman. ‘Da’s jullie eigen regel.’
‘Hoe erg was het?’ zei ik. ‘Een ladder,’ zei de vrouwelijke collega.
‘Da’s best erg,’ zei de buurman.
‘Maar wel handig,’ zei ik.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Uitgeklust
Ik schaats dus ik ben
