Van proeven krijg je honger
Waarom het heerlijk en tegelijkertijd lastig is om vrijgezel te zijn…
.
Zoeken kan ik net zo lang totdat ‘de beste’ wordt gevonden. Hoewel een sluimerende angst ergens heel diep van binnen mij probeert wijs te maken dat ‘de ware’ niet aan mij is besteed. Aan welk profiel hij moet voldoen weet ik niet. En hoe ik hem dien te herkennen evenmin. Overdag kom ik (ogenschijnlijk) de leukste types tegen. Alleen durf ik ’s nachts pas mijn schaapachtige glimlach te vervangen door een lonkende blik. De wijn gecombineerd met slecht zicht (clublicht) verandert mijn alter ego in een vrijgevochten aantrekkelijke femme fatale, waardoor ik contact durf vast te houden. Lees; niet meteen mijn rug toekeer.
Toch word ik in het nachtleven nooit benaderd door écht leuke types. Of er schort iets aan mijn vermogen tot waarneming. En eigenlijk heb ik het altijd veel te druk met housen. Een gesprek doet afbreuk aan mijn danssessie. Signalen zijn daar (on)bewust dan ook duidelijk op afgesteld. Ik geniet van prettig oogcontact, om vervolgens weer te kunnen hervatten wat ik aan het doen was – dansen.
Vreemd genoeg zit er ergens diep van binnen een foutieve aanname dat contact -mocht het tegenvallen- ‘vastzitten’ betekent. Een gesprek dus, wat niet meer af te kappen valt. De hele nacht lang een tikkende vinger op je schouder of je het nog wel naar je zin hebt. Dit subtiel afhandelen lukt mij niet. Wat resulteert in een portie ongemakkelijkheid, waar zowel ik als de ander niet blij van wordt. Want afwijzen –of iets wat daar op lijkt– voorkom ik liever.
Het argument dat ik leuke mannen afschrik hoor ik ook vaak. Mijn uitstraling zou té onafhankelijk zijn. Hierdoor durft die ene leuke jongen niet op mij af te stappen, in de veronderstelling dat ik toch geen interesse heb. Een argument dat ik graag aannemen wil, maar eigenlijk niet geloof.
Op zoek gaan? Dat weiger ik. Ik geniet immers van het vrijgezellen bestaan. Een voorstelling maken van een relatie kan ik dan ook niet. De fase van mijn leven waarin ik zit, is er één van ontplooiing en zelfontdekking. In je eentje valt dit uitstekend te bewandelen. Proeven doe ik overal een beetje van. Dat dit met mannen kan, totdat men spreekt van een verbintenis, is een prettige bijkomstigheid. Hoewel dat proeven niet echt spannende proporties aanneemt. Je krijgt er alleen maar honger van.
Lees meer van Elle
High Fashion bondage
Mooi zijn lost alles op
Zomer 2011: felle kleuren
Bavaria Oeteldress
Experimenteren zonder tranen…
