Uitvinding van de eeuw: de ruggenprik
Na de geboorte van haar dochtertje Lizzy noemde een dolgelukkige Wendy van Dijk de ruggenprik ‘de uitvinding van de eeuw’. Een uitspraak die ik alleen maar kan beamen, maar blijkbaar is niet iedereen dat met mij eens, want Wendy kwam behoorlijk onder vuur te liggen.
Ze had haar uitspraak moeten nuanceren en vrouwen óók moeten wijzen op de gevaren van een ruggenprik. Pardon?
Mag ze dat lekker zelf bepalen? Is het wijzen op de eventuele gevaren van een ruggenprik nu ineens niet meer de taak van een gynaecoloog of verloskundige? Mag een vrouw (bekend of niet bekend) dan niet ongegeneerd vertellen over haar positieve ervaringen met een ruggenprik? Moet we in Nederland zelfs in 2010 nog altijd vast blijven houden aan die Middeleeuwse bevallingstechnieken, terwijl pijnbestrijding (en dus ook de ruggenprik) inmiddels de normaalste zaak van de wereld is? Moeten wij Nederlandse vrouwen nog steeds onnodig pijn lijden omdat het zogenaamd beter zou zijn voor de hechting van moeder en kind?
Ik ben ook bevallen met een ruggenprik. Nee, geen geplande ruggenprik want dat kan natuurlijk niet. Je kunt wel aangeven dat je graag verdoofd wilt worden of pijnbestrijding tijdens de bevalling wilt hebben, maar dan moet je maar net het geluk hebben dat er op het ‘moment suprême’ ook daadwerkelijk een anesthesist beschikbaar is. En je moet in het juiste ziekenhuis bevallen. En je moet ook nog het geluk hebben dat je de juiste gynaecoloog of verloskundige (lees: begripvol) treft. Maar goed, ik had dus dat ‘geluk’!
Doordat mijn ontsluiting te lang duurde en ik uitgeput raakte heeft de dienstdoende gynaecoloog besloten mij uit voorzorg een ruggenprik te geven, zodat ik mijn krachten kon sparen voor de grote finale. Een flinke hoeveelheid lachgas deed de rest. En zo kwam het dat ik een kwartier voordat de persweeën begonnen nog steeds met een grote glimlach (want: lachgas) in mijn bedje lag. Wat een heerlijkheid! En toen het moment eenmaal daar was, had ik zoveel kracht kunnen sparen dat zoonlief een kwartiertje later al op mijn buik werd gelegd. En dat voor een eerste kind!
Achteraf realiseerde ik me pas wat voor helse bevalling mij door die ruggenprik waarschijnlijk bespaard was gebleven en hoeveel geluk ik dus had gehad. Geluk dat ik zonder het te weten in het juiste ziekenhuis was bevallen. Dat ik een verloskundige had getroffen die mij niet onnodig pijn wilde laten lijden en me daarom naar het ziekenhuis stuurde. Dat de dienstdoende gynaecoloog op tijd actie ondernam en besloot mij een ruggenprik te geven. En dat er precies op die zondagochtend ook nog een anesthesist beschikbaar was…
Maar het is toch te gek voor woorden dat je zoveel geluk moet hebben om een prettige bevalling te hebben? Dat je als vrouw niet zelf mag kiezen hoe je wilt bevallen? Jarenlang (zo niet tientallen jaren) hebben vrouwen moeten strijden om baas in eigen buik te worden, en dan moeten ze anno 2010 nog steeds onnodig pijn lijden tijdens de bevalling? Een schande vind ik het!
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
fabulousfeedback
Hear, hear! Wat is dat toch in Nederland, met die 'pijn is fijn, bloed is goed' mentaliteit voor barende vrouwen?
