Uitstrijkje
Vanmorgen lag ik al om 9.10 uur met mijn benen wijd. Voor de dokters-assistente wel te verstaan, want ik moest een uitstrijkje laten maken. Lekker begin van de dag, not! Normaal ben ik helemaal niet preuts en voor een mooie man ga ik maar al te graag uit de kleren, maar vanochtend voelde ik me toch wel enigszins opgelaten toen ik mijn slipje uit moest trekken…
“Gaat u daar maar even liggen met uw billen op de rand” vroeg de assistente vriendelijk. Ik keek schuchter naar de behandeltafel die voorzien was van de welbekende voetensteunen en een misselijk gevoel maakte zich meester van mij. “Ontspannen Yasmin, blijven ontspannen!” was het enige dat ik kon denken toen ik (half ontkleed) zo charmant mogelijk op de tafel probeerde te klimmen.
Na wat gestuntel lag ik dan eindelijk met mijn benen wijd op het martelwerktuig, open en bloot voor een doktersassistente die ik nooit eerder had gezien. Eigenlijk ook wel fijn, want nu kon ik tenminste nog hopen dat ze alleen wordt ingehuurd om uitstrijkjes te maken en verder niet op de praktijk komt. “Je bent vanmorgen al de derde” zei ze bemoedigend. Alsof ik me daar beter door zou gaan voelen, niet dus. Het afstandelijke ‘u’ had door de plotselinge intimiteit tussen ons plaatsgemaakt voor het amicale ‘je’. Niet zo vreemd natuurlijk als je bedenkt dat ze inmiddels met een felle lamp mijn edele delen in de spotlights had gezet…
“Mijn collega’s zeggen altijd dat ik veel te voorzichtig ben, dus je hoeft echt niet bang te zijn dat ik je pijn doe” probeerde ze nog een keer, “En anders moet je maar een gil geven”. Fijn natuurlijk en ongetwijfeld goed bedoeld, maar echt veel beter ging ik me er niet door voelen. “Schiet nou maar op troela!” was het enige dat door mijn hoofd schoot, terwijl ze de eendenbek naar binnen bracht. Ik keek vertwijfeld naar het plafond, terwijl ik gespannen probeerde mezelf te ontspannen. Het leek uren te duren, maar een seconde of 20 en wat gefrunnik later was het leed gelukkig alweer geleden. Mijn uitstrijkje was een feit en met een beetje geluk hoef ik pas over 5 jaar weer terug te komen voor de volgende!
Alleen maar goed natuurlijk dat vrouwen vanaf hun dertigste iedere 5 jaar gecontroleerd worden op baarmoederhalskanker (leuk is anders, dat wel), maar eenmaal aangekleed bedacht ik dat ze voor mannen ook best zo’n gênant onderzoek kunnen bedenken. Gewoon omdat dat wel zo eerlijk is. De assistente schoot in de lach toen ik dat tegen haar zei en opperde dat ik een voorstel zou indienen. “Preventief onderzoek tegen prostaatkanker dan maar?”.
Samen grinnikten we nog even en een paar minuten later verliet ik met een opgelucht gevoel en een glimlach op mijn gezicht de dokterspraktijk. Op weg naar een lekkere cappuccino met een overheerlijk stukje taart.
Die had ik wel verdiend!
Lees meer van Yasmin
Gloeiende oortjes
Wat mag er niet in je kledingkast ontbreken?
Tips voor sexy benen
De invloed van het uiterlijk
Perfecte krullen zonder je haar te beschadigen
fabulousfeedback
Wat een herkenbaarheid, ik vind het ook altijd zo vervelend. Maar je hebt het ontzettend grappig beschreven en ach, wij vrouwen zitten nu eenmaal allemaal in hetzelfde schuitje haha. Wel erg belangrijk zo'n uitstrijkje!
Ik ben het zo met je laatste standpunt eens! Laten ze voor mannen inderdaad ook maar zo'n genânt onderzoek aanschaffen :)!
