Uitgeklust
Jullie kennen vast wel die grap van die vader die een kapot playmobilpoppetje ging lijmen met secondelijm. Niet? Hm, maar het is een klassiekertje hoor. Ik keek naar mijn drie vingers die bij de topjes muurvast aan elkaar zaten. Het voetje van het kleine playmobilmeisje-met-het-groene-jurkje zat er tussen. Hun lievelings.
‘Geeft niet hoor pap, dat het niet lukt,’ zei Lotte, mijn oudste. Ze zette de kraan aan: ‘Misschien gaat hij los als je ‘m onder water houdt?’
Lotte gaat later iets in de zorg doen.
Sophie keek boos van mij naar het poppetje-met-één-been. ‘Je moet ‘m wel maken!’
Sophie gaat later níet iets in de zorg doen.
Ik dacht aan de vorige week. Toen ik de palen voor een nieuwe schutting ging plaatsen en Lotte me ging helpen. Ik moest een grondboor halen bij mijn moeder. Mijn broer was er ook. Hij zei dat ik ook een waterpas nodig had.
Mijn moeder zei tegen mijn broer: ‘Alsof hij weet wat dat is.’
Lotte keek naar haar oma: ‘Papa weet dat gerust wel.’
Lotte gaat later ook iets in de PR doen.
Ik liep naar de schuur en pakte de waterpas uit de kast. Wat ik met die waterpas moest doen, dat wist ik niet. Toch zette ik me aan het werk. Lotte sjouwde en schepte en sloeg met me mee. Sophie keek binnen tv.
Die middag leerde Lotte haar klussende vader kennen.
Als het niet lukte, zei ze: ‘Geeft niet pap’.
Als het écht niet lukte, zei ze: ‘Oh, dat hoor je niet te zeggen’.
‘Het is toch niet met een hakbijl, hè pap?’ zei ze toen ik met mijn hele gewicht aan een paal ging hangen die duidelijk scheef uit de grond stak. ‘Hakbijl?’ zei ik. ‘Ja, van je voet,’ zei Lotte. Ze keek angstig. Ik voelde het litteken op m’n voet jeuken. Blijkbaar had ze mijn moeder gesproken. ‘Nee hoor, geen hakbijl,’ zei ik.
Drie dagen later keek ik naar mijn vastgeplakte vingers.
Sophie draaide de kraan weer dicht en ging spelen. Lotte pakte mijn hand vast en bekeek hem van alle kanten. Ik bewoog mijn vingers uit elkaar. Ik wist hoe niet het voelde om ontveld te worden, maar ik vermoedde dat het in de buurt kwam. Ik pakte een mesje en peuterde wat tussen mijn vingers.
Lotte keek de andere kant op.
‘Het is in ieder geval geen hakbijl,’ zei ik.
Ze gaf me een kus en ging plassen.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Ik schaats dus ik ben
