Twitterkenning
“Wantrouw elke reden om te schrijven, behalve de vreugde van het formuleren.” Dit is de vrije vertaling van een beroemd geworden uitspraak van Godfried Bomans. In mijn ogen zegt hij hier niet alleen iets over schrijven, nee, hier gaat het over het leven zelf. Laat ik zijn uitspraak eens veralgemeniseren: Wantrouw elke neiging om iets te doen, behalve de vreugde die het uitvoeren van die activiteit je geeft. Prachtig levensmotto. Praktisch continu toepasbaar.
Voorbeeldje. Toen ik voetbalde, genoot ik daarvan. Ik genoot van de inspanning, van de kameraadschap, van de geslaagde actie, van de pijn in mijn benen. Maar misschien nog wel meer genoot ik van de complimentjes na afloop, van de supporters langs de lijn, in de kantine, of in de krant. Maar ik baalde als mensen zeiden dat ik er niks van had gebakken, of wanneer de verslaggever mijn formidabele bijdrage was ontgaan. Dan hield ik een katerig gevoel over aan die middag, ook al had ik genoten van het voetballen zelf. Mijn gevoel over een heerlijke middag fysiek en emotioneel bezig zijn op een grasveld met 21 andere mannen, liet ik dus af-hangen van het oordeel dat anderen er over hadden. Ik ging niet alleen voor de fysieke en emotionele ervaring zelf, maar voor tweedehands egovergroting. Werd ik er blijer van? De vraag stellen is ‘m beantwoorden.
Ik moest daar aan denken toen ik vandaag in de krant las dat er een apparaat is ontwikkeld dat je om je nek kunt hangen en dat elke zoveel seconden een foto maakt van wat jij op dat moment ziet. Of hoort. Die plaatjes en geluiden kunnen weer worden gedeeld via het internet. Het is de overtreffende trap van Twitter, Facebook en Hyves.
Het past in deze tijd van extreme communicatie. Je telt pas mee als anderen zien wat je doet en denkt en zegt, liefst volslagen onbekenden, die vervolgens instemmend knikken. Of zelfs een reactie achterlaten: goed gedaan joh. Of: wat ben jij grappig. Hopelijk zijn de mensen die reageren een beetje leuke mensen, knap, intelligent en hip mag ook. Dat doet de waarde van de reactie namelijk toenemen, daarmee de waarde van de dingen die je doet of zegt of schrijft en dus uiteindelijk de waarde van jou als persoon. Behalve natuurlijk als ze niet instemmend knikken. Of je zelfs links laten liggen. Wat ben je dan nog waard?
Verslaafd aan erkenning. Afhankelijk van het gunstig oordeel van een ander. Steeds meer communiceren, steeds sneller, steeds vluchtiger, de rush van erkenning, van gezien worden, van het communiceren, zorgt ervoor dat we steeds korter zonder die erkenning kunnen. Ik be-sta, want mensen zien mij. Op hyves, op twitter, op facebook. Waar blijft nog de vreugde van het communiceren als zodanig?
Ik deed ontzettend hard mee. Maar nu heb ik naar Bomans geluisterd. Ik ontleen de vreugde nog slechts aan wat er aan mijn kant van het scherm gebeurt. Waar ik gedachten in woorden vertaal en soms, heel soms, iets opschrijf waar ik trots op ben. Ik ga voor de vreugde van het formuleren. En alles wat daarna komt, is mooi meegenomen.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
