Tussen Pampers en PhD’s
Uit polls van de Commissie Gelijke Behandeling blijkt dat een op de tien vrouwen haar kinderwens uitstelt voor een promotieplek. Veel dames zijn nog steeds geneigd hogere beloningen voor hun mannelijke collega’s over hun kant te laten gaan en accepteren het feit dat ze nooit in een managementfunctie zullen komen. En we zijn dus bereid later, of in overleg (!), kinderen te krijgen. Anno 2012 ziet het er dus nog steeds naar uit dat we moeten kiezen tussen Pampers of een PhD.
Het is echt geen overdreven geëmmer van zure feministen, vrouwen zitten nog steeds heel vaak klem tussen gezin en carrière. Een afgezaagd onderwerp? Ik denk het niet. Ik zie nog regelmatig vrouwen om mij heen die worstelen met hun wetenschappelijke ambities en hun wens om een gezin te stichten. ‘Vier dagen werken is echt geen optie’, ‘voor mij tien anderen’, ‘in de wetenschap gaat het er nu eenmaal hard aan toe’, ‘als je er bij wilt zijn moet je offers brengen’. Zomaar wat uitspraken die mij al meer dan eens in woede hebben doen uitbarsten. En niet alleen om die bazen en instellingen die het zogenaamd zo moeilijk maken, maar ook om de dames in kwestie zelf. Kom op meiden: Revolt!
Blijkbaar zit het gros van de werkgevers, ook buiten de wetenschap, nog steeds vastgekoekt aan ouderwetse denkbeelden die inmiddels verder teruggaan dan mijn eigen leven. Mijn moeder kreeg toen ze zwanger was van mij niet alleen te horen wanneer ze was uitgerekend maar meteen ook wanneer haar laatste werkdag zou zijn. Dankzij alle inspanningen van haar generatie kon ze bij haar derde kind weer gaan werken. En dankzij die vrouwen en het goede voorbeeld van mijn moeder heb ik nu de keus om te studeren en een kind groot te brengen, en te werken! En dat doe ik dus ook. Ik ben de laatste om te zeggen dat het makkelijk is en dat je geen weerstand ervaart, zowel van werkgevers als van ‘thuisblijf-moeders’. En ook ik ga wel eens mijn pijn in mijn hart de deur uit als het ventje snottert en proest. Maar als we mee willen doen in deze wereld moeten we blijven knokken en er juist voor zorgen dat we op die hoge posities terecht komen zodat we eindelijk eens naar een samenleving kunnen die past bij de eeuw waar we in leven.
Als je offers brengt doe het dan voor de vooruitgang.
Lees meer van Mae
De kleur van 2012: Tangerine Tango
Baby’s zijn net nieuwe schoenen
Wie de schoen past
Boek: De intocht van Christus in Brussel
Vrouwen hebben vrouwen nodig
