Tranen van papa’s en mama’s
Lief Mauxemeisje,
Weet je nog, afgelopen zaterdag. We waren met zijn tweeën en gingen iets drinken in een café. Het was halverwege middag en toch zat er niemand in de buurt die de uiterlijke kenmerken vertoonde van shopaholisme, wat op zaterdagen in de stad een unicum is. We bestelden iets wat leek op een verlate lunch, of een vervroegd diner, en keken licht geamuseerd toe, toen een stel met twee kleine kinderen probeerden iets van een gesprek gaande te houden.
We kennen het, we hebben ze zelf ook, die handenbindertjes. Maar niet altijd. De helft van de tijd zijn ze bij hun andere ouders. Op zulke momenten in zo’n kroeg voel ik de ruimte van de uren met zijn tweeën, even geen papa en mama zijn, en voel ik tegelijk de beperking van tijd en afstand: ik kan ze dan even heel erg missen. Dat is een goed missen, trouwens. Een missen vol dankbaarheid om wie ze zijn.
Uit de kroeg fietsten we naar de bioscoop. The Lovely Bones, keken we. De eerste zin van de voice over was deze: “Mijn achternaam was Salmon, zalm dus; mijn voornaam Susie. Op 6 december 1971, toen ik 14 was, werd ik vermoord.” De film was één minuut bezig en de eerste mokerslag was al uitgedeeld. Dan: het verdriet van de ouders, andere vermiste kindertjes, eentje leek zo op mijn Sophie, dat er iets scheurde in me. Onze tranen, universele papa-en-mama-tranen.
We zijn allebei co-ouder, maar niet met elkaar. Dat is niet altijd gemakkelijk. Het is een doorlopende oefening in vasthouden en loslaten, ook voor onze kinderen. En het is op momenten als daar in de bioscoop, en in weken als deze, waarin veertienjarigen uit huis worden gehaald, dat we ons daar extra van bewust zijn.
Je kent me, ik ben van het glas half vol. Dus ik zeg: co-ouder zijn is een oefening in jezelf vinden en je kind vinden, los van de oeroude patronen van gezin en opvoeding. Geen conventies om op terug te vallen, maar ook niet om je achter te verschuilen. Wat jij?
Kus,
Ralph
__________________________________________________________________
Ralphie,
Ik ben een dweil als het op kinderleed aankomt. Mijn moederhart kan het niet aan. In politieseries, op het journaal, in boeken of films, met de tranen die ik huil kun je een zoutwater aquarium vullen. Een grote. Met haaien.
Ik moest tijdens The Lovely Bones (wat een mooie film was het toch) regelmatig denken aan Milly. Begrijp me goed: ik ben helemaal niet zo’n SBS6 type. Zo iemand die al uren de politie in de gaten houdt en een glimp probeert op te vangen van wat er achter het zeil gebeurt. Zo iemand die dan geïnterviewd wordt en zegt hoe vreselijk ze het vindt ‘want ze kende haar zo goed want ze was de dochter van de zoon van een verre tante en daar weer de achterbuurvrouw van.’
Mensen analyseren eindeloos het onvoorziene leed van anderen om zo tot de conclusie te komen dat het hen gelukkig zelf nooit zou kunnen overkomen. ‘Die buurman was raar, het was een sekte, ze hadden schulden, dat gezin was allang ontwricht…’
Natuurlijk denken jij en ik dan meteen aan onze eigen kinderen, en natuurlijk missen we ze tot in onze diepste genen als ze er niet zijn. Logisch, want ze bestaan voor de helft uit onze genen en voor de helft van de tijd zijn ze niet bij ons.
Natuurlijk weten we dat ze in goede handen zijn bij onze exen, die minstens net zo veel van ze houden als wij. Die ex die de enige op de wereld is die net zo trots is na het doelpunt bij de belangrijkste hockeywedstrijd van het jaar, die ook een traantje wegpinkt bij haar eerste balletvoorstelling, die ook precies weet dat het kusje op die pijnlijke knie zo moet, en niet zo.
Niet meer op de hoogte zijn van de geschiedenis van elk schrammetje op het tere lijfje van je kind, van de namen van vriendjes uit de straat bij hun andere huis, van het andere deel van hun leven, dat is allemaal missen.
Maar liever missen dan voor altijd verliezen!
Maureen Brokken
www.maux.nl
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van M/V duoblog
Hoge hakken, echte liefde
De kunst van het nietsdoen
Boer zoekt vrouw
Sociaal wenselijk
One of the guys
fabulousfeedback
Slik....Mooi hoor...
I had a dream to begin my organization, however I did not have enough of money to do it. Thank goodness my friend suggested to take the loans. Therefore I used the commercial loan and made real my old dream.
