Tip voor alle vrouwen: ssst
Iedereen weet dat het verboden is om in een forensentrein vóór negen uur geluid te produceren. Toch deden twee jonge vrouwen het. Schaamteloos. Hun heldere stemmen detoneerden stevig met het nog schrapende ochtendgevoel van al die frommelige mannen om hen heen. Ik was één van die mannen. En ze hielden me uit mijn doorgaans zo broodnodige verkwikkende slaapje.
Ken je dat. Dat je mensen hoort praten, maar niet kunt zien. En dat je er dan een gezicht bij bedenkt? Bij sloom en lijzig pratende vrouwen zie ik een hangzakkengezicht en beige kleding voor me. Bij al te vrolijk gemuts over vreselijk irritante jonge-vrouwen-viva-problemen zie ik blond getoupeerd Leco-haar en grote borsten. En als ik vrouwen hoor praten over een plattegrondje dat ze hebben uitgeprint en een gezellig kopje koffie om de dag te beginnen, weet ik dat ik te maken heb met iets te zware vijftigplusvrouwen, met praktisch kortgeknipte haren. Het gebeurt maar zelden dat het beeld in mijn hoofd meer dan 20 procent afwijkt van de werkelijkheid.
Nu dus die helder klaterende stemmen. Ik zag hoge staartjes, frisgewassen snoeten en sportieve kleding. Tennismeisjes. Op zich niks mis mee, maar toch maakten ze mij chagrijnig. Misschien had het er mee te maken ze het over voetbal hadden. Voetbal volgens vrouwen. Dat gaat over héél andere dingen: waar een man probeert de wedstrijd te kijken, de manier van spelen, de schoonheid van het spel, kijken vrouwen naar (1) de schoonheid van de spelers, en (2) de emoties van die spelers. Vrouwen steunen in 100 van de 100 gevallen de knappe jongen die verliest. Dus hadden deze twee dames het er over dat het zo jammer was dat Cristiano Ronaldo naar huis was. Kom daar eens om in een gezelschap met mannen.
Deze dames hadden ook de penaltyserie van de Japanners gezien. Vrouwen en penaltyseries, dan weet je het wel zo ongeveer. Sympathie voor de Japanse loser die zijn strafschop miste. Ze praatten over deze meneer Komano alsof het een klein konijntje was dat weerloos midden op de weg was gezet, in plaats van een dikbetaalde voetbalprof die waarschijnlijk zelf zijn vinger had opgestoken en elke dag 100 keer had kunnen oefenen voor dit moment.
Nee hoor. Er is er hier maar één beklagenswaardig, dacht ik, toen de dames verder kakelden en ik moest constateren dat ik er dit keer naast zat met mijn visualisatie. Of nee, niet één. Een coupé vol frommelige, mannelijke forensen, smekend om stilte van twee meisjes die in de verste verte niet op tennismeisjes leken.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
