Terug naar school
Jaja das Weib heeft besloten wat sie will, ik had dus alleen maar besloten wat ik niet wilde (lees mijn Werkeloos-blog). Maar nu heeft ze dan toch echt een stap gemaakt: ze gaat weer studeren! En dus zit ze om acht uur ‘s ochtends in een stampvolle bus met uitgelaten, puisterige pubers van 18 die niets leuker vinden dan elkaar met splinternieuwe boekentassen door de bus te duwen.
Laat me er uit!
Gelukkig stapt het gros van dit pubergrut bij de halte ‘Hogeschool’ uit, ik stap een halte te vroeg uit. Bijna 30 of net 18, je voelt je gewoon net zo lullig als toen op je eerste schooldag, vooral als je het goede gebouw niet kunt vinden en vervolgens het goede lokaal. Vooral ook als je het dan moet vragen aan de mentorstudenten, 10 jaar jonger dan ik, die je vervolgens behandelen als een zielige eerstejaars.
Laat me er uit!
En dan zit je met 40 premasterstudenten in een collegezaal te luisteren naar zo’n lollige docent die je even fijntjes uitlegt dat je nu niet meer naar school gaat maar naar de universiteit, dat een les nu een college is en een leraar een docent. Ik voel recalcitrante gevoelens op komen zetten en die collegebanken zitten ook voor geen meter. Trouwens, premaster, dan heb je dus al een leven gehad voor dit punt, een leven buiten dat op de HAVO en toch ben ik veruit de oudste.
Laat me er uit!
Afijn, inmiddels ben ik drie weken verder en heb ik me over mijn stuurse gedrag heen gezet aangaande mijn woordgebruik, de puisterige pubers en mijn jonge klasgenoten (mag dat nog wel, klasgenoten zeggen?). Thuis vertel ik vol vuur over alle ingewikkelde termen die ik heb geleerd, over hoe ik na al die jaren eindelijk weer eens intellectueel wordt uitgedaagd en hoe ik mijn plek gevonden heb binnen het prachtige vak van cultureel antropoloog. Ondertussen zwoeg ik me te pletter want naast drie keer per week college werk ik drie dagen en wanneer lees je dan je stof, wanneer maak je de opdrachten en hoe houd je in godsnaam je sociale leven op pijl? Tussen de colleges en werkgroepen door sta ik vliegtickets te boeken, draaischema’s in te plannen en presentatoren gerust te stellen. Op kantoor draai ik mijn opdrachten uit op de printer en lees ik nog snel mijn stof door. En dan denk ik nog maar een ding… ik wil niet meer werken: laat me er uit!
Lees meer van Mae
Tussen Pampers en PhD’s
De kleur van 2012: Tangerine Tango
Baby’s zijn net nieuwe schoenen
Wie de schoen past
Boek: De intocht van Christus in Brussel
