Tattoo Ben
Afgelopen vrijdag, tijdens de laatste aflevering van The Voice of Holland, werd me weer eens duidelijk in wat voor land ik leef. In een land met mensen die ik niet snap. Mensen die juichen voor TattooBen. Hij won hè, wist u dat al? En tijdens het juichen deed hij in één keer zijn lieve-jongen-koedie-koedie-act teniet door de nummer twee, die hij de hele avond had aangewezen als winnaar, vol-ko-men te negeren. Iedereen in de zaal kreeg een kus en een knuffel, tot aan de achteroom van Van Velzen toe, die al in de rij stond voor het toilet, maar mevrouw Pearl kreeg alleen zijn rug te zien…
Oh en over dat wijzen: wat is dat toch voor zwakzinnig gedoe, dat ze tijdens de meest spannende momenten naar hun concurrent wijzen? Nee, HIJ gaat winnen, nee hoor, ZIJ, mensen van Nederland. Waarom DOEN die gasten dat, staat dat in de functieomschrijving van alle decorstukken uit die talentenshows? Of krijg je sowieso een hersenverweking als je langer dan drie minuten naar die lang-en-breed overleden autocueteksten van Wendy van Dijk hebt geluisterd? Het zal wel voor altijd een raadsel blijven.
Ik begrijp ze gewoon niet, mensen die ondanks zichzelf een liedje willen zingen op TV. Liever dat dan zangles, zeg maar. En niet alleen bij dat talentenjachtgebeuren. Nee. Het is overal. In mijn rijtje meest genante TV momenten van de laatste tijd bijvoorbeeld, doen twee fragmenten uit die onbegrijpelijke nieuwe show van Paul de Leeuw mee voor de prijzen.
Aggut, eerst even over Paul. Vinden jullie het ook zo sneu voor ‘m? Totally obsessed issie, door de kijkcijfers. Vroeger had je Henny Huisman die in elk interview gevraagd of ongevraagd zichzelf ging prijzen met zijn kijkcijfers, dat was al gênant toen iedereen nog getoupeerd haar en wijde bloemenblousjes had en naar de surpriseshow keek, maar dat werd helemaal een vertoning toen er echt niemand meer op Henny zat te wachten. En nu hebben we dus Paul de Leeuw, die zo vreselijk in paniek is omdat hij zijn publiek nergens kan vinden (gratis tip van Ralph: zoek eens in de IKEA of de Action), dat hij elke drie minuten zijn programma opnieuw bedenkt, vervolgens over elke verandering leegloopt op nationale radio en TV, hoe het programma niet werkte, hoe het anders moest en dat het publiek weer zou komen. Maar dat publiek zat daar in de IKEA ondertussen rustig mee te luisteren en dacht: Dikke löl, ik ben niet helemáál de weg kwijt, qua klapvee. Dus er kijkt nog steeds niemand.
Is best lullig.
Toch bracht Paul me die twee momenten. Even in het kort: Paul interviewt zangeres. Zangeres vertelt over haar passie voor het zingen. Dat ze muziek eet, drinkt, ademt. Dat ze vóór alles zangeres is. En dán pas mens. En dat ze dit moest delen met publiek. Ja, dat was haar missie in dit leven. En Paul knikte, en de zangeres knikte, en ik zag een traantje glinsteren.
En daarna ging ze dan zingen. De eerste was die dochter van André Hazes. De tweede was Connie Breukhoven. Dat waren bange minuten. Dat je denkt: Meisje toch. Wat naar voor je. Als ik er nu aan terugdenk knijp ik nog steeds een beetje mijn billen samen.
Dat soort dingen. En vrijdag gaan we weer rustig door. Met X-factor. Dat ook weer gewonnen gaat worden door een volstrekt talentloos badkamerkareokezangertje, dat tijdens elke ontknoping vol enthousiasme naar zijn of haar concurrent zit te wijzen. En die als hij wint mag komen zingen bij Paul de Leeuw.
Maar gelukkig kijkt daar tegen die tijd niemand meer naar.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
fabulousfeedback
Ha Ralf, volgens meneer Paul Schnabel van het SCP hebben 'we' last van een narcistisch tekort (nu al het woord van het jaar wat mij betreft..) hij had een mooi verhaal hierover op 9 januari op BNR.
Heel jammer voor diegenen die niet zo'n last hebben van dit tekort, maar gelukkig zit er een knop op die tv/radio/etc.
Gr. Coco
Als Pearl nou een beetje beweging in die mooie billen had gehad.... zelfs Jerney Kaagman beweegt nog meer met dat platgespoten smoel!
