Sunny side up
Vorige week had ik een afspraak met Wim. Wim is mijn boekhouder en beter dan dat kan ik hem ook niet typeren. Als een typische boekhouder. Ontzettend aardig, ontzettend goed met cijfers, ontzettend saai. We praten zelden over persoonlijke zaken. Hij weet dat ik geen fiscaal partner meer heb en daar houdt het zo’n beetje mee op. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Wim weet bijvoorbeeld als geen ander hoeveel geld ik verdien. Maar onze relatie is heel zakelijk en correct. Hij houdt, zeg maar, alleen mijn boeken vast.
Tijdens onze ‘meeting’, zaten we tegenover elkaar. Tussen ons in lagen mijn ordners in gezellige pastelkleurtjes, die er bij Wim opeens heel meisjesachtig uitzien. Het hadden net zo goed ordners van Hello Kitty kunnen zijn. Wim legde me nog één keer uit hoe het nou precies zat met representatiekosten. UGGS zijn niet aftrekbaar en een weekendje Milaan ook niet, ook al was het om inspiratie op te doen voor een artikel. We dronken koffie en spraken over het nut van netwerken, startersaftrek en collectiviteitskortingen. Vrij standaard allemaal.
Totdat hij knipoogde.
Tenminste, ik denk dat hij dat deed. Ken je dat, dat je ogen truukjes met je uithalen? Je ziet een paar enorm grote, blote pornoborsten in de Libelle. ‘Huh?’ denk je dan, maar als je nog een keer goed kijkt zijn het gewoon twee spiegeleieren. Sunny side up. Dat heb ik heel vaak namelijk. En daarom dacht ik dat de knipoog van Wim niet echt een knipoog was.
Totdat hij het weer deed.
Ik vond het raar. We hadden net zo’n professionele relatie. Zat hij nou echt met me te flirten? Knipogen was in de jaren vijftig vast een geweldig instrument in de categorie van zakdoekjes laten vallen, maar nu is knipogen toch echt de manier om duidelijk te maken dat je er geen enkel probleem mee hebt wanneer de ontvangster van jouw knipoog je Hugo Boss shirt openscheurt en vol overgave de geur van je Axe deodorant opsnuift.
Wim bleef praten. “….dus wanneer je de vaste activia op de balans…“ Ik was gefixeerd op zijn oog, dat daarna gelukkig niet meer knipoogde. Met mijn ordners onder mijn linkerarm en mijn MacBook onder mijn rechtarm haalde ik mijn schouders als excuus op: “sorry, ik kan je geen hand geven, maar bedankt weer.” Wim legde zijn hand even kort op mijn elleboog, “ik mail je het excelsheet, we houden contact.” Wim lachte toen de liftdeuren dichtgingen.
Ik zou zweren dat hij toen heel even zijn lippen tuitte tot een zuinig kusmondje.
Lees meer van Maureen:
Fashionista M/V
Zomaar wat zinnen die ik vandaag zei
Crisis
Rimpelmania
Mexicaanse schoolziekgriep
Lees meer van Maureen
Kruinchakra, of iets dergelijks
8 maart: Internationale Vrouwendag
Druk
Landkaart voor de liefde
Vrouwelijke rondingen (en meer)
fabulousfeedback
Ik moest meteen aan mijn eigen boekhouder denken... en ik kan me niet eens voorstellen dat hij überhaupt kán knipogen haha!
