Studententijd revisited
Eindeloos zonnige middagen op het terras, lange nachten in de kroeg en luie ochtenden voor de tv. Het was een mooie tijd, mijn studententijd. Dat er zo nu en dan ook nog gestudeerd moest worden namen we op de koop toe. We voelden ons heer en meester van het eeuwige studentenbestaan. Het leek me allemaal nog niet zo lang geleden, totdat ik onlangs een uniek kijkje terug in de tijd kreeg.
Ik moet wat ophalen op mijn oude opleiding en dus rijd ik die bekende weg richting het zuiden. Het is rond etenstijd en zo druk als het op de weg was, zo uitgestorven is het in dat vertrouwde schoolgebouw. Op hier en daar een nieuw meubelstuk na is het geheel geen spat veranderd. Ik stap letterlijk terug in de tijd. Met de ruimtes en de geuren van het gebouw komen ook de herinneringen terug en stilletjes wentel ik me in dit warme bad van de eeuwige jeugd.
De conciërge wijst me trots op de grote lijsten die hij de dag ervoor aan de wand heeft gehangen. Of mijn naam erbij staat? En terwijl ik met mijn vinger de namen afzoek en zo langzaam steeds verder terug de tijd in ga, beginnen de eerste stralen van de werkelijkheid zich door mijn mooie illusie heen te wringen. Daar sta ik: 2002. Niet meer zo piep dus.
Even later schuif ik aan bij mijn neef die mij opvolgt in het vak en studeert aan dezelfde academie die ik in 2002 verliet. Ik ga zitten op een kleverige stoel nadat ik me verwonderd heb over de verwaarloosde staat van het toilet. Aandachtig luister ik naar het gekissebis tussen mijn neef en zijn huisgenoten, over pannen die wel of niet afgewassen zijn. Welkom terug in het heiligdom van de student, het middelpunt van het studentenbestaan: het studentenhuis. Met het bord op schoot, in een kamer kleiner dan mijn wasruimte, laat hij mij de compilatie zien van zijn introductiekamp, exact 10 jaar nadat ik mijn vuurdoop kreeg. Niets, maar dan ook helemaal niets is er veranderd, ik zie dezelfde spelletjes, dezelfde bachenalen, veel drank, sex en hier en daar zie ik zelfs een bekend gezicht voorbij flitsen. Het is alsof de tijd me vanaf het tv-scherm smalend aankijkt: “Alles is bij het oude gebleven, saaie buma-trut!”
Terug in de auto schud ik zes jaar illusie van me af. Ik besluit de knop om te zetten, de studententijd behoort toe aan zij die studeren. Zij die werken tellen slechts de jaren terug.
Lees meer van Mae
Tussen Pampers en PhD’s
De kleur van 2012: Tangerine Tango
Baby’s zijn net nieuwe schoenen
Wie de schoen past
Boek: De intocht van Christus in Brussel
