Sociaal wenselijk
Ralphie,
Jij bent één van de meest oprechte, eerlijke en authentieke mensen die ik ken, maar niets menselijks is jou ook vreemd, dus daarom leg ik de volgende kwestie aan jou voor. Een collega van mij, laten we hem voor het gemak even George noemen want zo heet hij ook, confronteerde me met het fenomeen “sociaal wenselijke antwoorden”: de antwoorden die je geeft om geaccepteerd te worden, in een groepje onbekenden op een verjaardag, tijdens een sollicitatiegesprek of bij je moeder, om maar van het gezeur af te zijn. Voorbeeld: tijdens de jaarlijkse Kerstlunch zit je naast de directeur van het bedrijf waar je voor werkt.
Hij vraagt je naar je favoriete boek (even loslaten waarom hij dat in godsnaam aan je zou vragen tijdens een kerstlunch, het gaat om het hypothetische geval). “Mijn favoriete boek?”, vraag je om nog wat bedenktijd te winnen, maar dan, wat zeg je dan? Mijn favoriete boek is het dagboek van Bridget Jones, dat kan ik elke keer weer opnieuw lezen, maar mijn sociaal wenselijke antwoord zou toch zijn “Liefde in tijden van cholera”, van Marquez. Heb ik ook gelezen, ook mooi, prachtig, maar toch niet mijn lievelings. Nog eentje: naast wie zou jij 24 uur lang in het vliegtuig willen zitten? George zou het liefste 24 uur lang naast Maria Goos zitten. Je weet wel, zij is die briljante scriptschrijfster van Oud Geld enzo. Maar dat was dus George’s sociaal wenselijke antwoord, want eigenlijk zat hij liever 24 uur lang naast Kate Winslet. En weet je, toen hij mij vroeg naast wie ik wilde zitten, 24 uur lang, toen wilde ik eerst Nelson Mandela roepen, maar ik zit het liefste 24 uur lang naast jou. Sociaal wenselijk of niet.
En jij, hoe sociaalwenselijk gedraag jij je nog?
Kus,
Maux.
PS: Die scones die ik gisteren gebakken had, die kwamen wel uit een pakje. Sorry.
Lief Mauxemeisje,
Nou. Het is wat dubbel bij mij. Aan de lunchtafel op mijn werk geef ik eigenlijk alleen maar sociaal onwenselijke antwoorden. Nick&Simon/all inclusive resort/Martijn Krabbé (favo muziek/vakantiebestemming/pratend hoofd) zitten standaard in mijn repertoire als mijn oh zo cultureel uitgedaagde collega’s beginnen over de laatste indie-bandjes, de interessante stadjes in de binnenlanden van Turkije, of die mooie docu op 3. Ik word daar zo moe van. Van dat politiek correcte. Zegt het ook maar iets over wie je bent, echt, diep van binnen, als je boeken leest die een eindeloze worsteling door moeilijke zinnen zijn, als je films kijkt waarvan je het verhaal na afloop zelf mag verzinnen, of als je de tofu-doperwt-macrobiotische zeemleren taart van onbespoten wildlopende groenten eet. Het zegt meer over je ego, denk ik.
Aan de andere kant is mijn lijstje natuurlijk niet Nick&Simon/all inclusive resort/Martijn Krabbé. Niet exclusief, in ieder geval. Je zegt het zelf altijd: het één kan niet zonder het ander. Zelfs niet binnenín iemand. Het zit eigenlijk niet in ons, om mensen uit te sluiten, om keuzes van anderen te veroordelen, diep binnen in ons heeft dat geen plek, diep van binnen zijn we vooral nieuwsgierig. Kijk maar eens naar de kleuters om je heen.
Toch doen we het, veroordelen, omdat we denken dat we daarmee een plek verwerven, een identiteit opbouwen, en dat het daar om gaat. Maar oeh, wat wordt het dan stil van binnen. Ik hou niet van meningenmensjes, ook al ben ik er zelf ook een, en veroordeel ik nu eigenlijk mensen die veroordelen.
Maar ik hou dus op met sociaal wenselijk. Vanaf nu. Wat niet betekent dat ik sociaal onwenselijk gedrag zal gaan vertonen, weest niet bevreesd. Het betekent dat ik de dingen waar ik voor sta niet meer ga laten afhangen van de sociale omgeving waar ik me op dat moment in begeef. Is nog best lastig trouwens. Want zeg in hoogculinair huize Maureen maar eens dat je wel van soep en pasta uit een pakje houdt. En van instant klaar scones.
Liefs,
Ralph
PS. Was deze reactie Mandela genoeg voor je? Want Mandela of Ploeger? Come on. Da’s pas echt sociaal gewenst.
Lees meer van M/V duoblog
Hoge hakken, echte liefde
De kunst van het nietsdoen
Boer zoekt vrouw
One of the guys
Tranen van papa’s en mama’s
