Sint in crisis
Is er dan helemaal niets meer heilig?
Aan de huidige generatie kids ligt het in elk geval niet, want de o zo herkenbare spanning van zoonlief, die de wind en regen trotserend en met een bonzend hart (en vuurrode wangen van opwinding) geduldig op de komst van de Sint stond te wachten, was als een déjavu.
Mama had overigens ook vurige wangen, alleen niet van de spanning. Door de straffe wind was het ijzig koud (ik was bijna jaloers op mijn zoontje die een afzichtelijke, maar ongetwijfeld heerlijk warme pietenpet droeg) en ik vroeg mezelf meerdere keren af of we niet beter naar huis konden gaan. Maar een kinderhart laat zich niet zonder hartzeer breken en dus bleven we staan, in afwachting van de man met de witte baard. Ruim een half uur achter op schema, zagen we in de verte eindelijk iets aan komen… hèhè!
“Daar is ie! Daar is ie-ie-ie!” klonk het uit de menigte en de bonzende kinderharten maakten een zichtbaar sprongetje van enthousiasme. Het enthousiasme werkte aanstekelijk en ik voelde me ineens weer dat kleine meisje, misselijk van de zenuwen of Sinterklaas mij dit jaar wel lief had gevonden, en ik voelde een warme gloed over me komen. Samen met mijn zoontje wachtte ik geduldig tot de stoet dichterbij kwam, terwijl we vol overgave sinterklaasliedjes zongen (die ik tot mijn grote verbazing nog allemaal woord voor woord kende). Zoonlief keek me stralend aan, wat een heerlijk feest!
De stoet was nog een meter of twintig van ons verwijderd toen ik zag dat hij voorafgegaan werd door een busje, van de plaatselijke bakker. Hmm… vreemd. En wat reed daar nou achter dat busje? Was dat een re-cla-me-wa-gen?? Hè!?! Veel tijd om mezelf te verwonderen had ik (gelukkig) niet want daar waren eindelijk de pieten, jippie! Mijn zoontje begon nog harder te zingen en stak verwachtingsvol zijn handjes uit, want pieten betekent pepernoten! Tot mijn grote verbazing kreeg kindlief geen pepernoten, maar een reclamefoldertje in zijn hand gedrukt. Van de bakker…
Oké dat is pas echt vreemd. Een reclamefolder krijgen tijdens de optocht van Sinterklaas en dan ook nog van de bakker. Juist van een bakker zou je pepernoten verwachten toch? Maar in tijden van crisis en oorlog is nu eenmaal alles geoorloofd, of was het nou in liefde en oorlog? Anyway, zoonlief gaf het foldertje met een verbaasd gezicht snel aan mij en stak wederom verwachtingsvol zijn handjes uit. Zijn geduld werd wel een beetje op de proef gesteld, want er reden eerst nog een paar geluidswagens (met reclame) langs, maar toen zagen we gelukkig weer een stel pieten. Slecht geschminkte pieten, dat wel, maar het kon de kinderen gelukkig niet deren dat de pietermannen overal witte vlekken hadden.
Mij irriteerde het wel en ik zat me gruwelijk te ergeren aan al dat amateuristische gedoe. Inmiddels had ik ook een promowagen voor de plaatselijke sportclub, het allernieuwste model van automerk X en een reclamebusje van klusjesman Jansen & Zn. voorbij zien komen. Is er dan helemaal niets meer heilig? Moet zelfs een Sinterklaasoptocht commercieel uitgebuit worden? En ook deze slecht geschminkte pieten deelden geen pepernoten maar reclamefolders uit. Tsss.
De eerste beteuterde gezichtjes verschenen en ik zag een aantal papa’s en mama’s zichtbaar geïrriteerd om zich heen kijken. Uiteindelijk kregen we behalve reclamefolders toch ook nog een mandarijntje in onze handen gedrukt, die mijn lieve schat met een grote, dankbare glimlach aannam en enthousiast begon te pellen. Er was wonderlijk genoeg geen enkele teleurstelling op zijn gezicht af te lezen. Of zou het arme ventje gewoon honger hebben gehad?
En toen eindelijk, de Sint kwam in zicht! De kinderen begonnen onvermoeid enthousiast te zingen en de vuurrode snoetjes werden bleek van de spanning. De bijbehorende pieten hadden nu wel pepernoten meegenomen, alleen deze mama had er niet op gerekend dat ervoor betááld moest worden. B-E-T-A-A-L-D! Weliswaar door middel van een donatie in een collectebus (hetgeen mijn woede nog iets in toom hield) maar aangezien ik geen portemonnee had meegenomen, waarom zou je ook geld meenemen naar een Sinterklaasoptocht had ik naïef gedacht, moest ik mijn kind helaas teleurstellen. Wéér geen pepernoten en het was mama’s schuld. Sorry lieverd!
Sinterklaas draafde ondertussen vluchtig langs de menigte en zwaaide een beetje om zich heen, zonder de tekeningen van de kinderen in ontvangst te nemen. In minder dan een minuut was hij uit het zicht verdwenen en keek ik recht in het beteuterde gezichtje van mijn zoon. Wat een enorme deceptie! Maar het moet gezegd worden, het dappere ventje hield zich kraniger dan zijn moeder. Want toen we ’s-middags bij de sinterklaasviering van onze buurtvereniging waren was hij onvermoeid loyaal, zoals alleen kinderen dat kunnen. Met evenveel enthousiasme werd de Sint luidkeels begroet en toegezongen. En de snoetjes straalden. We werden bedolven onder de pepernoten en Sinterklaas riep ieder kind nog even op het podium voor een leuk praatje. Een ouderwets gezellige Sinterklaasmiddag dus en gelukkig had hij deze keer zijn reclamekaravaan thuisgelaten. Kijk, zo kan het dus ook!
Ik snap heus wel dat zo’n optocht een beetje gesponsord moet worden, maar is er nu werkelijk niemand die belangeloos pepernootjes wilt uitdelen? Was er nu echt geen Sint te vinden die GRATIS de kinderen een handje wilde geven en de tekeningen in ontvangst wilde nemen? Wil je als bedrijf zo’n evenement alleen maar sponsoren als je met een geluidswagen aan de optocht mag deelnemen?
Ze moesten zich doodschamen!!!!
Lees meer van Lara:
Voorvocht mensen
Kinderen en de Mexicaanse griep
Boeken top 10 - oktober 2009
Global warming
Vrouwen huilen vaker dan mannen
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
fabulousfeedback
Ik kreeg vandaag mijn eerste kerstkaart! Dat is toch niet normaal meer, al voor Sinterklaas!
