Schimpie
Hoe gênant wil je het hebben?
Heerlijk als apothekersassistenten hun taak serieus nemen en vol enthousiasme mededelen hoe je het medicijn dient te gebruiken. Het weekend stevig doorgehaald. Mijn lichaam laat het afweten. Normaliter maken mijn denkbeeldige mijnwerkertjes die in mijn lichaam huishouden overuren. Vol overgave met bijtel en kruiwagen banen ze zich een weg door mijn lichaam. De daarbij tegenkomende monstertjes bestrijdend. Ken je deze nog? http://www.totnadereclame.nl/r139.search.htm In mijn beleving bevindt Schimpie zich niet alleen in mijn grote teen, maar als ik niet uitkijk overal…
Mijn mijnwerkertjes die iets weg hebben van Bob de Bouwer en zijn achterban marcheren normaliter als ware overwinnaars door mijn lijf. Helaas heb ik Bob en zijn vriendjes afgelopen weekend van dusdanige middelen voorzien dat het werk gestaakt dient te worden. Een goede nacht verlate slaap mocht niet meer baten. Schimpie heeft dan ook ruimschoots kunnen huishouden in mijn lijf. Als ware vlaggenveroveraar heeft hij mijn meest intieme deel bezet. Met als gevolg dat ik zowaar vanochtend in de fik stond. Een hoog arbeidsethos gecombineerd met een te lage bankrekening hebben mij doen bewegen een bezoek aan kantoor te brengen, in plaats van aan de wachtkamer van mijn huisarts. Een slechte zet achteraf gezien. Met een pot vaseline en de hoogste dosering ibuprofen heb ik het al wiebelend op mijn stoel 17:00 uur zien worden.
Radeloos, met een brandend verlangen diep van binnen wandel ik een passerende apotheek binnen. Ik krijg een telefoonnummer, waarna een telefonische intake volgt. Aan de andere kant van de stad mag ik mijn recept ophalen. De behulpzame tramconducteur brengt mij naar de plaats van bestemming, een groot ziekenhuis. Binnen dringt de geur van steriele gaasjes mijn neus binnen. Ziekenhuizen zijn voor mij een andere wereld waarin ik af en toe een kijkje neem. Leuk omdat het anders is. En mijn ervaringen eerder spannend, dan traumatisch te noemen zijn. Trippen onder narcose, op alle knopjes van de lift drukken, de kraamafdeling bezoeken en vreemde vruchtenpunch kopen voor bezoek zijn daar voorbeelden van. Maar wat moet het treurig zijn voor die mensen voor wie het ziekenhuis hun leefwereld geworden is. De sfeer is dan ook altijd grauw. Bleke voor zich uit starende mensen, wat nippend aan hun koffie.
De dienstdoende apotheek is een intercom in een glazen huis, naast het restaurant gebouwd. Ik geef mijn recept af en neem plaats op het overdekte terras waar menig bezoeker zich voorziet van iets lekkers. Wat stilletjes vinden de gesprekken plaats. Mijn oog valt op een opaatje. Enkel zijn rechterhand en onderlip bewegen. Aangedaan door zijn ouderdom bekijk ik hoe hij kleine slokjes van zijn koffie neemt. Zijn paarse linkerhand rust op zijn schoot. Met zijn oude rug voorovergebogen staart hij voor zich uit.
Na enkele minuten wordt mijn naam omgeroepen en mag ik mijn recept afhalen. Luid en duidelijk voorziet de apothekersassistente mij van instructies:
“DIT ZIJN 3 TABLETTEN DIE U VAGINAAL MOET INBRENGEN” galmt het door de intercom. In mijn ooghoeken zie ik het opaatje zich verslikken in zijn koffie. Fijn.
Elle has left the building.
Lees meer van Elle
High Fashion bondage
Mooi zijn lost alles op
Zomer 2011: felle kleuren
Bavaria Oeteldress
Experimenteren zonder tranen…
