Scheiding zoekt scheiding
Na een seminar over Sociale Media stond ik met een groepje (jonge) mensen na te praten. Ze waren ervan overtuigd dat nieuwe tijden waren aangebroken en dat werkelijk alles anders zou gaan worden. Misschien doordat ik de oudste was in het gezelschap ging het gesprek na verloop van tijd richting huwelijk en de lengte daarvan. Natuurlijk, huwelijken zijn hopeloos ouderwets, daar waren ze unaniem van overtuigd.
Een vriendelijke en intelligente jonge vrouw, zij studeert nog, vertelde dat haar ouders na 15 jaar huwelijk gescheiden waren. Haar vader was er met een andere vrouw vandoor gegaan. Ze zag haar vader nog maar sporadisch. Ze moest overduidelijk niets meer van hem weten en bleek uit alles volledig achter haar moeder te staan. Het haar aangedane verdriet lag ineens over haar gezicht. Dan veranderde haar gezicht weer en vertelde ze blij een leuke vriend te hebben. Toen, ze keek mij onderzoekend aan, voegde ze er aarzelend aan toe dat zijn ouders ook gescheiden waren.
L’histoire se repète
Klopt het dat de geschiedenis zich herhaalt? Uit mijn waarnemingen blijkt bij veel nieuwe relaties opvallend vaak, dat als bij de ene partner sprake is van gescheiden ouders, dat dit dan ook bij de andere partner het geval blijkt te zijn. Zou dat toeval zijn? Ik heb er geen wetenschappelijk onderzoek aan verbonden, dat zou een student(e) kunnen doen, maar het valt wel op.
Je zou kunnen stellen, logisch, als er getalsmatig steeds meer koppels uit elkaar gaan, dat dan de kans toeneemt, dat nieuwe koppels beide dan uit dergelijke traumatische situaties kunnen komen. Traumatisch? Jazeker, want een evenwichtig gezin is de hoeksteen van de maatschappij en draagt bij aan de ontwikkeling van evenwichtige persoonlijkheid die mentaal opgewassen is de voor de hand liggende tegenslagen te overwinnen en te verwerken. Als zodanig mag je verwachten, dat dit bij beide niet in de koude kleren gaat zitten. Je raakt het nooit kwijt, ook al denk je er niet meer aan, later.
Compensatie
Een totaal andere insteek die de stelling “L’histoire se re repète“ kracht en realisme geeft, gaat over een normaal menselijk mechanisme, compensatie voor het aangedane leed, dat beide partners (onbewust) wil wapenen tegen nieuw verdriet.
Door het onder alle omstandigheden vermijden van alles wat maar op een begin lijkt van een ruzie met in het achterhoofd de herinneringen aan die escalaties van vroeger, door buitengewoon lieftallig over te komen (compenserend gedrag), door veel plezier te maken, lekker (uit) eten, leuke vakanties, een filmpje te pakken, met vrienden terrasjes te pakken, kortom, door alle onaangenaamheden van het leven buiten te sluiten, kun je proberen narigheden buiten te sluiten.
Heel begrijpelijk maar gaat dat niet voorbij aan de harde werkelijkheid van het leven, namelijk dat elk mens eigen doelen en eigen hartstochten heeft? Op het mentale prikbord ergens diep in je hersenen verborgen, kunnen deze neigingen, tendensen, sentimenten en opgelopen trauma’s door bergen leuke dingetjes diep opgeborgen lijken, zelfs vergeten te zijn, op een dag komt, door wat voor reden dan ook, de demon aankloppen en wat dan?
Mijn stelling is dat compenserende schijnhoudingen, die het gevolg zijn van het aangedane leed, de voorbode zijn voor nieuw leed - als men deze mechanismen niet doorziet. Het is voor deze jonge mensen die nog moeten beginnen en voor ouderen die al een scheiding achter de rug hebben, van groot belang deze achtergronden in de relatie mee te wegen en bijzonder te letten op schijnhoudingen die voorbode kunnen zijn van nieuw leed.
Schijngestaltes kun je volgens prof. Chorus, psycholoog hoogleraar destijds in Leiden, bij de partner ontdekken als deze zich niet bespied acht. Dat kan een aanwijzing zijn.
Mijn vraag: Zijn er meer mensen onder de lezers die dit verschijnsel herkennen?
Lees meer van Mind Coach
Vijf druppeltjes olie voor een leven zonder pijn
Kernwaarde: iets voor anderen betekenen
Vrouwen en hun ambities
Inés Suárez, een zelfbewuste vrouw
YouStyle en de zelfbewuste vrouw
