RIP Michael Jackson
Ik moet er toch wat over kwijt: Michael Jackson, King of Pop. Maar wat kun je er eigenlijk nog over zeggen. Nadat alle clichés de revue al zeker duizend keer gepasseerd zijn, nu al zijn nummers ineens weer top 50-hits zijn geworden en we alle docu’s voor én tegen weer gezien hebben? Ik vind het gewoon zielig.
Nooit was ik een superfan van Michael Jackson, heb niet eens een cd of cassettebandje zelfs. Maar ik ben wel van de generatie die opgroeide met zijn hits. Als het rondzong dat er ‘een nieuwe Michael Jackson’ uitkwam keken we allemaal reikhalzend uit naar zijn nieuwe clip. Ook ik. Die clips, die waren fantastisch. Ook als ik ze nu allemaal weer voorbij zie komen, het waren mini-films, verhaaltjes in 2 minuten.
Ik was om half 6 thuis die avond, ja hoor, voor de memorial. Een uur lang heb ik naar een stille zaal zitten kijken, waarin iedereen stil naar een verlaten podium zat te kijken. Ik heb gewacht, al wist ik niet waarop, niemand wist waarop. Er was geen draaiboek. Dat moet wel de enige keer zijn geweest dat er geen draaiboek was voor een show van Michael! Ik heb gesnikt bij Brook Shields, me verwonderd over al die zonnebrillen en uiteindelijk mee zitten huilen met die schattige Paris. Het was fijn om weer eens zoveel goede dingen over hem te horen, over zijn talenten en zijn liefdadigheid. Weg zijn dan ineens al die nare verhalen over kindermisbruik, faillissement en achterlijke operaties. Dan zie je weer een stukje terug van die Michael Jackson die in de jaren ‘80 en ‘90 de hitlijsten aanvoerde, die zowat groter dan God was.
Maar toch vind ik het zielig. Of hij nou vermoord is of niet, of het zelfmoord was of niet, of gewoon een stom ongeluk. Ik vind het zielig. En ik vond het helemaal zielig toen ik op Youtube zijn homevideos vond. Fantastisch! Een kijkje in het leven van MJ, of Applehead zoals de kinderen hem noemen. Vertederend. Neem je tijd, je bent zo een paar uur verder. Ze zijn net zo betoverend als vroeger zijn clips.
RIP MJ
Lees meer van Mae
Tussen Pampers en PhD’s
De kleur van 2012: Tangerine Tango
Baby’s zijn net nieuwe schoenen
Wie de schoen past
Boek: De intocht van Christus in Brussel
