Quasi-relaxte-vakantieliefde
Ik was in Italië en liep naar een terras zoals je in je eentje naar een terras loopt, doelgericht en met zo’n ‘kijk-eens-naar-mij-maar-let-maar-niet-op-mij-attitude’. Als ik zo loop, bots ik tegen stoelen en tafels aan om in the end alsnog te struikelen over een tas, hond of, erger, een kind. Ik bestelde een witte wijn en ging quasi nonchalant relaxed zitten doen.
Vanachter mijn zonnebril inspecteerde ik het aanbod op het terras: links een Italiaanse familie, rechts een verliefd stel en zeker niet Italiaans, verderop een dubbeldate met twee catalogus-mooie Italiaanse stellen en aan het tafeltje recht voor me zat een vrouw. Ze was blond, in de 30, alleen en ze dééd alsof ze las. Mensen die doen alsof ze lezen zijn nog makkelijker te doorzien dan een kind dat met volle mond en vieze toet durft te beweren dat hij geen stukje chocola heeft gepakt.
De vrouw met het boek keek regelmatig schichtig om zich heen, glimlachte naar de mensen die haar blik vingen en dook daarna weer vol overgave in haar boek, bladerde verwoed terug om 30 seconden later het ritueel weer te herhalen. Het was een Frans zelfhulpboek dus ik ging er voor het gemak maar vanuit dat ze Frans was en hulp zocht. De vrouw intrigeerde me in háár versie van de kijk-naar-mij-maar-let-maar-niet-op-mij-attitude. Het was alsof ik naar mezelf zat te kijken, dus zo zag ik er dus uit in mijn quasi-nonchalance-kijk-mij-eens-relaxed-zijn-modus. Ik bleef haar blik ontwijken zodra ze het terras rondkeek en zo zaten we allebei gevangen in de vicieuze cirkel van contact maken en verbreken.
Toen de ober, (een interessante mix van George Clooney, Denzel Washington en nog wat Italiaans bloed in zijn algemeenheid) haar een Campari Soda kwam brengen, rechtte ze haar rug, wapperde met haar haren en legde het boek (met de cover naar boven) op haar schoot. Met een schuin hoofd en charmant accent zei ze ‘grazie’. Hij gaf hij haar een knipoog en liep weer weg. (Natuurlijk gaf hij haar een knipoog, dat doen mixen van George Clooney en Denzel Washington met nog wat Italiaans bloed in zijn algemeenheid). Ze riep hem na en hij heette blijkbaar ‘Mario’ want zo noemde ze hem. Of het was een gokje omdat er in Italië net zoveel Mario’s zijn als spaghetti.
Mario reageerde niet en zij stond op. Het boek viel van haar schoot op de grond en ze staarde ernaar. Het was maar voor heel even, maar de kramp in haar gezicht verdween, de frons was weg en in deze fractie van een seconde was ze helemaal zichzelf. Zij en het boek, dat was alles wat er was. Toen pakte ze snel het boek weer op, keek geschrokken om zich heen en ging weer zitten. Ze begon weer op de allereerste bladzijde. Bij het voorwoord.
Een half uur later kwam Mario naar haar toe. Hij had vrij en trok de Française uit haar stoel, gaf haar een zoen en hielp haar charmant achterop zijn Vespa. Het zelfhulpboek hield ze stevig vast, als een knuffel voor volwassenen.
Lees meer van Maureen
Kruinchakra, of iets dergelijks
8 maart: Internationale Vrouwendag
Druk
Landkaart voor de liefde
Vrouwelijke rondingen (en meer)
fabulousfeedback
I love Italy. En helemaal na het lezen van dit blog! Groet, Cindy
Meer, meer, meer! Van Maureen. Mi piace!
