Pijnlijke realiteit of een feestelijk feit?
Over ruim 2 weken (om precies te zijn over 16 dagen, 7 uur en 26 minuten) word ik 35. Na een fantastische studententijd, de eerste voorzichtige stappen op carrièregebied, tussendoor wat gefladder in de liefde en nadat ik uiteindelijk de liefde van mijn leven heb gevonden en ons zoontje is geboren, ben ik nu bijna in de tweede helft van mijn ‘thirties’ beland. En dat doet best wel een beetje pijn. Natuurlijk is 35 jaar een prachtige leeftijd en ik heb (als het goed is!) nog heel wat jaartjes voor de boeg… maar die ‘gevreesde’ 4 komt wel steeds dichterbij!
Hoe pijnlijk is het om 35 te worden? Eigenlijk helemaal niet natuurlijk, want het lijkt me duidelijk dat ik liever 35 word dan helemaal niet! En zo simpel is het gewoon, maar zo voelt het eerlijk gezegd niet altijd. Want waarom voel je je als 35-jarige jonge vrouw toch soms al oud?
Allereerst omdat de enkele beleefde en goed opgevoede jongeren die deze maatschappij nog heeft mij sinds een jaar of 10 met ‘u’ aanspreken. Iedereen klaagt over ‘de jeugd van tegenwoordig’ en dat niemand meer normen en waarden heeft, maar ik moet de eerste jongere nog tegen komen die ‘jou’ tegen mij zegt. Deden ze het maar… Eerst verbeterde ik ze nog vriendelijk, na een tijdje begon ik te snauwen en toen ik merkte dat dat ook helemaal geen zin had (na 1 of 2 keer braaf jij/jou te hebben gezegd, overwint het simpele feit dat ik ouder ben dan zij het van hun beleefdheid) heb ik het opgegeven om er tegenin te gaan. En dus houd ik mezelf tegenwoordig voor dat het gewoon een vorm van respect is…
Verder moet je als (bijna) 35-jarige op zoek naar andere plekken om uit te gaan. Niet meer naar die hippe discotheek of loungeclub waar de gemiddelde leeftijd ver onder de 20 ligt (toegegeven: ik vind het niet zo heel erg daar niet meer bij te horen), maar naar speciale uitgaansgelegenheden voor 25+ of zelfs ouder. En die zijn best gezellig hoor, maar toch net even anders dan de plekken waar ik vroeger kwam. Dat doet me trouwens ergens aan denken. Toen de oudste dochter van mijn zus 19 jaar geleden werd geboren (ja, ik ben een nakomertje) beloofde ik mijn nichtje plechtig dat ik haar mee uit zou nemen als ze oud genoeg zou zijn Gezellig samen stappen! Dat gezamenlijke stapavondje is er helaas nooit gekomen, want ik kan het die arme meid toch niet aandoen haar mee te nemen naar zo’n belegen tent, of nog erger; samen uitgaan in de kroegen waar zij altijd komt? Nee, tante Lara wordt oud.
En dan nog mijn lichaam. Nooit gedacht, maar de eerste tekenen van verval worden langzaam zichtbaar. De eerste grijze haren, een paar verdwaalde (lach)rimpeltjes en dan die verdraaide kreukels in je gezicht als je ‘s-ochtends wakker wordt na een korte nacht! Vroeger stond ik na een wilde nacht met weinig slaap net zo fris en fruitig op als alle andere ochtenden, maar tegenwoordig duurt het een aantal uren voordat mijn gezicht weer helemaal in de plooi zit. En dan kun je water in je gezicht plensen wat je wilt!
Maar aan de andere kant; mijn leven nu is toch net even iets prettiger (en zinvoller!) dan zo’n 15 jaar geleden. Heerlijk hoor die studententijd -ik had het voor geen goud willen missen- maar een leuke job, een fijne vent en een allerliefst zoontje geven mijn leven toch net iets meer voldoening dan 7 dagen per week in de kroeg hangen, oppervlakkige vriendschappen en vluchtige liefdes en het nog moeten ontdekken van wie ik ben en waar ik voor sta. Nee hoor, het is goed zo. Maar héél soms verlang ik stiekem toch nog even terug naar de tijd waarin niemand het in zijn hoofd haalde om ‘u’ tegen mij te zeggen en waarin ik na een nacht weinig te hebben geslapen er nog net zo fris en fruitig uitzag als de avond daarvoor…
Want vooral dat laatste is natuurlijk erg handig als je jonge kinderen hebt! ;-)
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
fabulousfeedback
Ik ben vorige week 35 geworden en ook bij mij deed het een beetje zeer haha. Maar ik ben gezond en gelukkig, dus wat heb ik eigenlijk te klagen? Op naar de 40!
