Paskamerleed
De website Shopgirl vond uit dat een kwart van de vrouwen tijdens het shoppen de paskamer niet uit durft. Heeft volgens hen iets te maken met onzekerheid over lichaamsdelen die uit iets te ambitieus uit de rekken geplukte kledingsstukken puilen. Als ik zo iets lees, voel ik vertedering. Ik zie die angstige dame ook helemaal voor me. Een rood hoofd van het passen van veel te veel, veel te krappe kledingstukken in een veel te krappe en veel te hete paskamer. Een stapel gepaste vodjes in de hoek waar ze – god zegen de greep – een paar exemplaren uit vist die wel redelijk zaten. Die toch? Of toch die? Of…? Fuck it.
Ik snap haar. Want ik heb diezelfde paskamerfobie. Ik heb razende angst voor het moment dat ik de paskamer uit stap, met die verse broek of dat nieuwe overhemd. Maar niet vanwege mijn lichaam. Nee. Kleding kopen is voor mij het moment dat ik mezelf opnieuw uitvindt. Mijn kleding gaat doorgaans zóveel modecycli mee, dat een bezoek aan een kledingwinkel voor mij gelijk staat aan een bezoek aan een andere planeet, waar de evolutie voor heel andere primaten heeft gezorgd. Dus de vluchtige blik die ik van veel te dichtbij heb kunnen werpen op de spiegel in die krappe paskamer, is veel te beperkt om te wennen aan mijn nieuwe zelf, met die kleding van Mars aan mijn lijf.
Daarom heb ik graag een baken, aan de andere kant van dat gordijntje. Mijn Maureen die knikt, of even glimlacht, een klein schudden met ’t hoofd. Maar zelfs voor het keuren van de kleding zit ze er eigenlijk niet. Ik weet op zich wel wat ik mooi vind, of niet. Ze zit er zodat ik niet alleen ben, op deze planeet, zodat ik me niet naakt voel. Ze zit er, omdat ze mijn anker is, op Mars.
Ik denk dat elke man hetzelfde voelt. Maar er zijn dus mensen, vrouwen, die het wél durven. Die vijfenzeventig procent die wel de paskamer uit komt. Daarvan heeft de helft net als ik een baken nodig. Dat weet ik zeker. Dus des te meer hulde voor al die vrouwen die plukkend en trekkend aan hun iets te krappe broek naar de spiegel lopen. Alleen! Voor al die huismannen langs die met dertig tasjes op hun schoot zitten te wachten tot hun huisvrouw zich in een nieuw jurkje heeft gehesen. Priemende blikken als ze de broek nog wat verder over haar billen hijst. Haar borsten schikt in dat iets te krappe jurkje. Haar vetkwabjes keurt. En dan met de kin omhoog weer terug naar het hokje. Ze weet genoeg.
Respect voor deze übervrouw. Maar vertedering voor de twijfelaar.
Zij is mens tussen de mensen.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Ik schaats dus ik ben
Uggly Uggs
Dit was niet zo’n dag
Het zit op de bank en eet chips
Vol op de bek
fabulousfeedback
Dit is nu al de zoveelste blog over je vriendin's uiterlijke onzekerheden.
Wat walgelijk dat je daarin zo meeleeft. Besef je je wel dat er miljoenen vrouwen tegenover staan die daar geen last van hebben en vrouwen als Maureen een schande voor hun geslacht vinden? Wij vrouwen, die geen bevestiging nodig hebben, vinden het genant dat er onder de noemer 'intelligente mannen' exemplaren rondlpen die menen dit te moeten voeden.
Mijn God zeg, dat je daar nog voor laat gebruiken.
Of schaar je dat voor het gemak ook maar onder de noemer Ware Liefde?.
Wat ben jij een enorme droplul!
dan heb je toch echt niet goed gelezen iris, want hij heeft het helemaal niet over zijn vriendin (behalve dan dat hij haar support nodig heeft) maar over andere vrouwen die moeite hebben de paskamer uit te komen. en dan durft ie zich ook nog zo kwetsbaar op te stellen dat hij zegt dat hij dat zelf óók niet durft (tegenover 75% van de vrouwen die dat wel durven). daar kan ik dus alleen respect voor hebben, petje af ralph! en ik geniet van je columns!
Ik ben het helemaal met Eline eens!
Ik denk dat Iris gewoon een beetje jaloers is op de vriendin van Ralph.
@Cassandra: en terecht!
@ Iris, best wel genant dat je zulke domme dingen zegt uit naam van : wij vrouwen.
In feite stoor je enorm in een goed gesprek!
