Parels als ontbijt
Drie jaar geleden speelde een wereldberoemde violist drie kwartier tijdens de ochtendspits in het metrostation van Washington. Violist Joshua Bell had een honkbalpet op, een spijkerbroek aan en, o ja, hij speelde op een Stradivarius uit 1713 ter waarde van 3,5 miljoen Dollar. Het was een sociaal experiment van de Washington Post dat ging over waarneming, smaak en prioriteiten. Alles werd opgenomen met een verborgen camera en microfoon. De redactie had met verschillende scenario’s rekening gehouden, behalve met wat er die ochtend echt gebeurde, namelijk helemaal niets…
Er kwamen die ochtend 1073 mensen langs waarvan er zeven stopten om even te luisteren. Zesentwintig mensen gaven wat geld. De rest liep gehaast door, rennend naar wat ze vonden dat er echt toedeed. Joshua Bell haalde die ochtend 32,17 Dollar op. Twee dagen daarvoor speelde Bell in een uitverkochte concertzaal waar je 100 Dollar moest neerleggen voor een kaartje.
Zie hier het bewuste filmpje:
Een jongetje van een jaar of drie stopte om te luisteren, zijn moeder gebood hem om door te lopen. Hij wilde niet. Uiteindelijk werd de moeder boos, riep dat hij nu echt moest meekomen en trok hem mee. Het jongetje bleef omkijken. Dit gebeurde vaker met andere kinderen, elke ouder dwong zijn of haar kind om door te lopen.
Er was één vrouw die Joshua herkende. Ze wist niet veel van klassieke muziek, maar ze was drie weken eerder bij een gratis concert van Joshua Bell geweest, met heel wat meer applaus na afloop.
Als we geen rust hebben om stil te staan en te luisteren naar een van de beste violisten van de wereld, die de prachtigste muziek speelt, die ooit gecomponeerd is, hoe veel mooie dingen gaan er dan nog meer onopgemerkt aan ons voorbij?
Heb jij de rust en ruimte in jezelf om schoonheid te herkennen op plekken waar je het ‘t minst verwacht?
Lees meer van Maureen
Landkaart voor de liefde
Vrouwelijke rondingen (en meer)
Gloriemomenten
The Negotiator
All you need is love
fabulousfeedback
Mooi blog.... #bewustwording
