Papa’s worst
Ik loop met mijn zoontje in de supermarkt. Hij draagt het mandje, ik draag hem. ‘Tibbe, welke worst wilde je ook al weer zo graag?’
‘Die papa ook heeft.’
‘Welke is dat dan?’
‘Knijpworst.’
‘Knakworst?’
‘Nee, knijpworst!’
Ik zie een pakje liggen met Saksische leverworst. Er zitten vijf miniworstjes in. Je weet wel, van die smeerworst die je aan één kant moet openknippen. Of aan beide kanten, kan ook, als je dat per se zou willen.
‘Ja! Die bedoel ik!’, roept Tibbe blij. Hij pakt de worstjes en bestudeert ze aandachtig.
‘Hm. Papa heeft een grotere worst’.
‘Oh ja?’, vraag ik.
‘Ja. Papa heeft een grote knijpworst, daar moet je hard in knijpen en dan spuit het eruit.’ Hij legt het pakje met de kleine worstjes terug.
‘Die wil ik niet.’
‘Welke wil je dan?’
‘Nou. Gewoon. Ik wil dezelfde grote worst als papa.’
‘Dat is goed’, antwoord ik, ‘die ligt daar.’
Hand in hand lopen we naar de verse vleeswaren. Ik glimlach vriendelijk naar de wat oudere dame die me met een zuinig mondje aankijkt.
Het zal mij dus echt worst wezen.
Lees meer van Maureen
Kruinchakra, of iets dergelijks
8 maart: Internationale Vrouwendag
Druk
Landkaart voor de liefde
Vrouwelijke rondingen (en meer)
