Overwinning
Ik ging op vakantie en ik nam mee… Mijn drie kinderen. Daar is op zich niet zoveel bijzonders aan zou je denken, maar voor mij was het dat wel. Want: ik ging alléén met mijn kinderen. Alléén, als in: als enige volwassene. Naar het buitenland. Met non-stop sprookjes uit de CD speler. Dat het even duidelijk is.
Iedereen zei dat het stoer van me was en ik deed dan alsof ik het de normaalste zaak van de wereld vond. Ondertussen was ik het heel erg met ze eens. Want het was ook stoer. En heel spannend. Alleen naar Italië met drie kinderen op de achterbank, dat was wel even iets anders dan een dagje naar het strand van Callantsoog.
Ik huurde een auto en wees het aanbod om het eigen risico af te dekken af: ik had nooit schade en met deze tank van een auto zat ik als een Koningin op de weg. ‘Ik neem het risico wel,’ glimlachte ik superieur naar de baliemedewerkster. ‘Dus u koopt het eigen risico niet af,’ vroeg ze nogmaals, voor de zekerheid. ‘Welnee joh,’ lachte ik. Twee dagen later was die lach verdwenen.
Na bijna tweeduizend kilometer snelweg zonder een centje pijn, reed ik tijdens de afdaling van dat heuveltje in in dat schattige Toscaanse dorpje namelijk een enorme deuk in de goddelijke Opel Meriva Turbo. De schade was meteen zo groot, dat ik de rest van de vakantie zonder angst rondreed en me zelfs uit de meest penibele Italiaanse wegpiraatsituaties wist te redden. Ik heb zelfs achteruit ingeparkeerd op pittoreske steile hellingen, voor terrasjes met daarop macho Italianen die me daarna vol respect aankeken. Ik zou met vlag en wimpel geslaagd zijn voor de hellingproef als ik weer examen had moeten doen, want er is geen Zwitserse berg meer waar ik niet meer tegenop durf. Straatje keren in het kleinste steegje van heel Italië: been there, done that.
Mijn grootse woohooo!-gevoel was toen ik met mijn kinderen, en met kras in mijn auto, het landgoed van onze villa opreed. De blauwe lucht, de krekels, de zonnebloemvelden links, de olijfbomen rechts, ik begreep opeens hoe Caesar zich gevoeld moest hebben. Maar het allergelukkigst was mijn zestienjarige dochter toen ze de villa met zwembad zag. Want godzijdank was er internet: Veni, vidi, wifi.
En dankzij die wifi was ik er binnen no time achter hoeveel van de autoschade gedekt werd door mijn standaard verzekeringen. Precies nul euro. Maar net als mijn kinderen stapte ik er luchtig overheen. Door al die sprookjes op de heenweg, wist ik: uiteindelijk overwint het goede.
Maureen Brokken
Volg mij op twitter! @maureenbrokken
Lees meer van Maureen
Kruinchakra, of iets dergelijks
8 maart: Internationale Vrouwendag
Druk
Landkaart voor de liefde
Vrouwelijke rondingen (en meer)
