Opvoeden voor dummies
Waarom lijkt anderen het opvoeden toch zo makkelijk af te gaan? Ik schreef het al eerder; de peuterpubertijd van mijn zoontje gaat mij niet bepaald in de koude kleren zitten. En peuters zijn wat dat betreft genadeloos en straffen je voor ieder klein misstapje die je maakt in de opvoeding. Mama aarzelt 1 seconde als zoonlief mama vol drama wil overtuigen dat hij absoluut niet verder kan lopen? Onze peuter grijpt zijn kans en vervolgens ben ik 3 weken bezig met negeren, negeren en nog eens negeren, terwijl meneer 3 x per dag midden op straat een theatervoorstelling geeft (inclusief mank lopen en met een pijnlijk gezicht naar zijn enkel grijpen haha) om mama ervan te overtuigen dat hij toch echt gedragen moet worden. Dit overigens tot groot vermaak van de omstanders, want het moet gezegd worden; the boy’s got talent!
Vorige week gingen we bijvoorbeeld gezellig samen zwemmen. Vijfendertig graden en een strakblauwe hemel, dus togen zoonlief en ik samen met een vriendin en haar zoontje naar een recreatieplas hier in de buurt. Beladen met tassen vol eten, drinken, handdoeken, zwemluiers, zonnecrème, schepjes, emmertjes en een buggy –zoals ik al zei houdt meneer niet zo van lopen- kwamen we enigszins oververhit op de (overvolle) plaats van bestemming aan. Dus kleding uit en zwembroeken aan en het feest kon beginnen.
Na een uurtje lekker spetteren aan de waterkant gingen we gezellig samen een boterhammetje eten. Ik zal jullie het ik-lust-geen-korstjes-drama wat volgde besparen, maar uiteindelijk at hij de korstjes toch braaf op. Mijn zonnige humeur begon langzaam wel wat kleine scheurtjes te vertonen, maar deze mama is niet voor één gat te vangen en dus zaten we een kwartiertje later weer gezellig met z’n vieren emmertjes met water en zand te vullen. Geen vuiltje aan de lucht, zo leek het althans.
Maar het was bloedheet en de zon begon langzaam zijn tol te eisen. Je kunt smeren wat je wilt, maar op een gegeven moment is het gewoon klaar. Bovendien was het kwart voor 2 en de jongens begonnen moe te worden. Tijd om naar huis te gaan dus. Ik bracht het nieuws zo voorzichtig mogelijk, zodat ‘Meneer Temperamentvol’ alvast aan het idee kon wennen. Dat schijnt pedagogisch verantwoord te zijn heb ik ooit ergens gelezen, maar mijn zoon bleek juist dát hoofdstuk over het hoofd te hebben gezien, waardoor mijn voorzichtige poging hem te informeren alsnog ontaarde in een ordinaire ruzie.
Kun je het voorstellen, ruzie met een 3-jarige peuter? Ik had het ook nooit geloofd als ik er niet bij was geweest, maar het bleek mogelijk te zijn. En hoe! Na een paar keer te hebben verteld dat we zo zouden gaan aankleden en naar huis zouden gaan, begon het langzaam bij zoonlief door te dringen dat het voorbij was met de pret. En toen werd hij boos, heel boos!
Hij pakte het eerste dat voorhanden lag om zijn woede op te botvieren en dat bleek een stok te zijn. Jawel… een stok! En die smeet hij niet in het water.
NEE, hij sloeg ermee op het hoofd van zijn liefhebbende moeder. HIJ SLOEG MIJ MET EEN STOK! Mijn peuter van net 3. Het kind dat ik met liefde heb gedragen en gebaard. Mijn oogappel, sloeg mij met een stok! Gelukkig voor mij (en voor hem) bleek de stok een verweerd exemplaar te zijn, waardoor de pijn gelukkig meeviel. Maar ik was desondanks compleet in shock. Mijn vriendin keek me vragend aan, zoals ook alle andere mensen op het overvolle strandje. Wat ging ze doen? Tja, wat ging ik doen? Ik wist het zelf ook niet zo goed…
Ik was in ieder geval heel erg boos en flink geschrokken. En dus zakte ik door mijn knieën (wederom volledig pedagogisch verantwoord) en greep vervolgens zijn pols hardhandig vast (iets minder pedagogisch verantwoord) terwijl ik “ben je nou helemaal gek geworden!” naar hem schreeuwde. Oké, dat is natuurlijk helemaal niet pedagogisch verantwoord, maar wat moet je anders? En dus ‘sleurde’ ik mijn inmiddels woedende peuter onder luid protest mee naar de handdoek, terwijl iedereen vol spanning zat te wachten wat er ging komen…
“Thomas, jij hebt mama met een stok geslagen en dat is heel stout. En het doet ook heel erg pijn. Mama is boos op jou. Heel boos. Zeg eens sorry tegen mama!”. Mijn peuter keek me woedend aan en leek totaal niet van plan te zijn spijt te betuigen. Hij begon alleen maar nog harder te schreeuwen en verzette zich hevig, terwijl ik ondertussen verwoedde pogingen deed om hem af te drogen. Op het strand is geen ‘naughty spot’ te bekennen, dus ik had geen idee hoe ik moest zorgen dat we allebei af konden koelen. Voor zover dat überhaupt mogelijk is als het 35 graden is. Ik besloot zijn geschreeuw te negeren en te zorgen dat we zo snel mogelijk naar huis konden. Weg uit die hitte, weg van alle toeschouwers, weg van die ellende.
Inmiddels had het zoontje van mijn vriendin het ook op een brullen gezet, dus dat ging lekker. Met ferme hand moesten we onze peuters onder dwang afdrogen en aankleden, kalmeren ging helaas niet meer. Hoe het lukte weet ik niet meer, maar we kregen het uiteindelijk voor elkaar de jongens in hun kleren te hijsen. Met knalrode hoofden en vergezeld door twee gillende kinderen, strompelden we tien minuten later moedeloos in de bloedhete zon terug naar de auto, onder de meewarende blikken van een stuk of 30 toeschouwers, die zich op hun strandstoel met plezier zaten te verkneukelen om ons opvoedleed. Een enkele moeder keek ons bemoedigend en medelijdend aan, maar niets kon ons leed op dat moment nog verzachten en ik kon mijn tranen dan ook nog maar met moeite tegenhouden.
Het leek uren te duren, maar stapje voor stapje kwamen we dichter bij ons doel, de auto. Van pure ellende schoten mijn vriendin en ik halverwege in de slappe lach, toen we ons hardop afvroegen waarom we ook alweer kinderen wilden. We konden geen 1 reden bedenken, maar het lachen deed ons erg goed. Gedeelde smart is tenslotte halve smart. De jongens protesteerden nog steeds, maar gewapend met humor en een stukje relativeringsvermogen legden we de laatste honderd meter met hernieuwde kracht af. Ons doel was bijna bereikt!
Eenmaal in de auto, met de airco op de hoogste stand, was de ellende gelukkig al gauw weer vergeten. En toen ik 10 minuten later een klein stemmetje achterin hoorde: “sorry mama, ik zal het nooit meer doen!” wist ik ineens weer waarvoor ik het allemaal doe. Dit is mijn kind, mijn vlees en bloed. En het is mijn taak (en die van mijn man) hem te helpen op te groeien tot een fijne vent met de juiste waarden en normen. Omdat ik dat wil en omdat het mijn verantwoordelijkheid is. Maar soms…. grrr
Gelukkig kan ik er nu om lachen!
Zie ook: De peuterpubertijd
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
