Nomade
Soms durf ik niet zo goed te gaan slapen, omdat ik niet weet of de binnen wereld er beter uit ziet dan die van buiten. Ik heb vaak de nachtmerrie dat ik in mijn droom de lamp aan wil doen, maar het licht niet meer werkt. Dat ik omgeven ben in volslagen duisternis en mijn armen de lamp niet meer vinden kunnen. Dan probeer ik op te staan, maar is mijn lichaam als verlamd. De schakel tussen mijn hoofd en lijf staat nog uit.
Films over geesten kijk ik bewust niet meer. Ik kan daar niet tegen. Misschien keek ik daarom wel graag naar Goede Tijden Slechte Tijden. Een soort golflengte waar je enigszins hersendood van raakt, maar wel fijn is op zo’n moment.
Laats heb ik de film ‘No country for old man’ gezien met een psycho in de hoofdrol. Mannen kunnen daar volgens mij beter naar kijken dan vrouwen, omdat vrouwen een beter inlevingsvermogen hebben. Die gaan dan meteen alles op zichzelf of op hun dierbaren projecteren.
Op dit moment is een vriendin van me haar telefoon verloren en ik weet nu dus niet of ze veilig thuis is of niet. We zijn naar een dubstep feestje geweest. Ze woont heel erg ver weg achter in Amsterdam. Een buurt waar zij is opgegroeid, maar die mij de kriebels geeft.
Maar als ik er anders naar kijk kom ik zelf uit Olland, waar je 7 km ik het niets fietste vanuit de kroeg naar huis en dat ging ook altijd goed. Thuis is veilig.
Alleen voel ik me overal -maar tegelijkertijd nergens- thuis.
Lees meer van Elle
High Fashion bondage
Mooi zijn lost alles op
Zomer 2011: felle kleuren
Bavaria Oeteldress
Experimenteren zonder tranen…
