Moederziel alleen
Maar liefst 4 jaar lang heb ik reikhalzend uitgekeken naar een weekendje alleen thuis. En afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover; manlief en kind gingen een nachtje kamperen. Yesss! Ik zag het al helemaal voor me. Heerlijk uitgebreid badderen, op mijn gemak de stapel tijdschriften doorlezen die al veel te lang op me lag te wachten, dvd’s kijken, ongestoord met vriendinnen bellen en vooral… even géén moeder en partner zijn. En dat allemaal in de comfortabele omgeving van ons eigen huis, wat een luxe!
Dágenlang had ik ernaar uitgekeken en toen was daar ein-de-lijk het moment van vertrek. Nog even checken of de mannen wel alles bij zich hadden. Je moet er als moeder toch niet aan denken dat je kind wordt gestoken door een mug en ze dat geen AfterBite bij zich hebben (oké dat klinkt stom) – “Jáááhá, we hebben alles!” riepen ze in koor. Een dikke kus, nog één, aai over z’n bolletje, manlief een hartstochtelijke omhelzing, nog een kus voor zoonlief… het afscheid viel me zwaarder dan ik had dacht. “Bellen jullie straks nog?” riep ik ze na. En toen reed de auto weg.
Daar stond ik dan, moederziel alleen. Ik, die er zo trots op is een zelfbewuste, onafhankelijke vrouw te zijn, voelde me letterlijk ontzield. Ai. Ik ging naar binnen en probeerde te genieten van de rust in huis, maar de stilte was stiller dan stil. Dat was niet bepaald de rust die ik in gedachten had. Een gezellig muziekje dan maar! Met de radio verdreef ik weliswaar de stilte, maar het eenzame gevoel bleef. Tijd voor wat ontspanning: een kopje thee gezet, de VT Wonen erbij en o, wat genoot ze van de stilte…
Het gevoel ging niet weg, dus boodschappen gedaan, daarna de krant van a tot z doorgespit en tjonge jonge, toch weer bijna twee hele uren voorbij. En nog steeds geen telefoontje van mijn mannen. “Tuurlijk hebben ze nog geen tijd gehad om te bellen, ze moeten de tent opzetten, de camping een beetje verkennen… “ bedacht ik mezelf troostend. Nu achteraf denk ik zelfs dat ik het hardop heb gezegd, maar ik kan me vergissen.
Kom op, even flink zijn Lara! En dus ging ik -precies zoals ik van tevoren bedacht had- uitgebreid in bad, las daarna een stapel tijdschriften, belde een vriendin, keek een dvd’tje, zette de oven aan voor een pizza en schonk een wijntje voor mezelf in. Zogenaamd stoer en onafhankelijk, maar ondertussen smachtend naar een teken van leven. Nadat ik met lange tanden een halve pizza naar binnen had gewerkt, ging ein-de-lijk de langverwachte telefoon: “Má-má, het is Thomas!”.
Uit het enigszins onsamenhangende, maar dolenthousiaste verhaal van zoonlief kon ik opmaken dat ze volop genoten van hun mannen-onder-elkaar avontuur. “Had je mama nog wel gemist?” vroeg ik toch een beetje wantrouwend. “Heel erg mama, ai luf joe verrie mutjs!” - Je begrijpt, ik smolt ter plekke. Toen manlief zelf ook nog even bevestigde dat alles goed ging en dat Thomas genoot van hun spannende avontuur, kon ik het eindelijk loslaten.
“Veel plezier nog en tot morgen dan!” - “Ja, alles gaat goed hier. Heerlijk ontspannen zo’n dagje alleen” - “Ja, ik hou ook van jullie, heel veel!” - “Dáááág lieverds, weltrusten!”.
En toen kon ik tóch nog gaan genieten van mijn welverdiende weekendje rust…
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
