Millennium, mannen die vrouwen haten: recensie
Gisteren heb ik de film ‘Millennium: mannen die vrouwen haten’ gebaseerd op de gelijknamige beststeller van Stieg Larsson in de bioscoop gezien. Het is een echte thriller, maar wel ontzettend hard. Soms een beetje TE hard naar mijn mening -sommige scènes waren echt gruwelijk- maar desondanks vond ik het een hele goede film met twee ijzersterke personages en een verpletterend goed geconstrueerd plot.
Het is de eerste 10 minuten even wennen dat de film helemaal in het Zweeds is, maar al snel word je gepakt door het verhaal. De verbitterde onderzoeksjournalist Mikael Blomkvist wordt gevraagd om een 40 jaar oude verdwijningszaak op te lossen. Het onderzoek lijkt al snel vast te lopen, tot een op wraak beluste hacker in de persoon van Lisbeth Salander hem komt helpen en ze samen de ene naar de andere beerput van een bloederig familiegeheim opentrekken, die uiteindelijk tot de oplossing van de verdwijning leidt.
Maar niet zonder flink te shockeren. Om het personage van Lisbeth te kunnen doorgronden heeft de regisseur ervoor gekozen een gruwelijke verkrachting tot in detail in beeld te brengen. En hoe! Ik vraag me af of dat wel echt zo noodzakelijk was, want iets verfijnder was het verhaal ook wel overgekomen. Maar Lisbeth laat zich niet in een slachtofferrol plaatsen en neemt keihard wraak.
Door de opgelopen emoties van de gruwelijke verkrachtingsscène ervaart de kijker Lisbeths brute wraak niet alleen als rechtvaardig, maar ontlokt het zelfs een soort van wrede humor in de zaal. Vooral bij de vrouwelijke bezoekers, want welke vrouw is nu niet op de 1 of andere manier ooit slachtoffer geweest van (seksuele) intimidatie door een man? Je eigen leed en bijbehorende wraak-gevoelens worden als het ware geprojecteerd en dat shockeerde mij misschien nog wel meer dan de feitelijke wraak.
Is de film te shockerend? Misschien wel. Eerlijk gezegd heb ik tijdens deze heftige scènes -ondanks de ijzersterke verhaallijn– zelfs overwogen de zaal te verlaten, maar mijn nieuwsgierigheid naar de afloop van de film was groter en dus ben ik gebleven. En daar heb ik geen spijt van gekregen, want op deze twee (eigenlijk waren het er drie) scènes na was het een hele goede en vooral heel spannende film, die het bekijken méér dan waard is. Maar hij laat wel een vies smaakje na.
Mannen die vrouwen haten. Eigenlijk is het andersom, want wat kunnen mannen soms toch beesten zijn!
Nu in de bioscoop: Mannen die vrouwen haten
Eind 2009 in de bioscoop: De vrouw die met vuur speelde
Voorjaar 2010 in de bioscoop: Gerechtigheid
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
fabulousfeedback
Ik heb deze film laatst ook gezien en hij is inderdaad keihard, maar wel super goed!
