Mijn mislukte kapsel
Omdat je als zelfbewuste vrouw nu eenmaal niet eeuwig met hetzelfde kapsel kunt blijven rondlopen, vond ik afgelopen weekend dat het hoog tijd was voor een kleine metamorfose. Nee, niets schokkends natuurlijk, ik ben tamelijk neurotisch als het om mijn haar gaat, maar wel een paar subtiele veranderingen om mijn kapsel (met een klein duwtje) alsnog kennis te laten maken met het jaar 2011.
Een opmerking van een oud schoolvriendinnetje op Facebook had mijn ogen namelijk op een pijnlijke manier geopend. Ze vond dat ik na ruim twintig jaar geen steek was veranderd. Dat kun je positief opvatten, maar dat was het niet. Want op wat ‘charmante’ rimpeltjes na - die uiteraard onzichtbaar waren op mijn zorgvuldig uitgekozen profielfoto - zie ik er inderdaad in grote lijnen nog steeds hetzelfde uit als vroeger. Ik ben nog steeds blond, draag min of meer hetzelfde kapsel als 20 jaar geleden en ik denk dat zelfs de lengte van mijn haar overeenkomt met dat van mijn 12-jarige alter ego. En omdat de weinig charmante jurk op klassenfoto van de 6e klas pijnlijk bewijst dat ik als twaalfjarig meisje duidelijk nog niet feilloos aanvoelde wat mij het beste stond, werd mij ineens overduidelijk dat ik gewoon bang ben voor veranderingen. Qua haar dan hè? ;-)
Neurotisch of niet, ik vond het in ieder geval tijd geworden voor een ander kapsel. Je bent tenslotte niet voor niets een zelfbewuste vrouw. En nee, geen andere kleur of iets anders schokkends, maar wellicht dat wat subtiel geknipte laagjes er voor konden zorgen dat mijn jaren ’80 kapsel alsnog het nieuwe decennium in werd getild. Dat leek we wel wat, en dus verkondigde ik afgelopen zaterdag in de kapperstoel dapper dat ik deze keer wat anders wilde. Aangezien niets ter wereld een kapster blijer maakt dan een klant ‘die iets anders wil’ - leedvermaak noem ik dat - zag ik de ogen van het jonge kapstertje achter me oplichten. Ze pakte enthousiast een paar boeken en wilde al gaan bladeren om te zoeken naar het perfecte Lara-kapsel, toen ik haar moest bekennen dat ik meer zat te denken aan wat subtiele laagjes en niet zozeer een heel nieuw kapsel.
De teleurstelling was duidelijk zichtbaar in haar ogen en op dat moment had eigenlijk meteen al een alarmbelletje moeten gaan rinkelen, maar door de zenuwen was ik iets minder scherp dan normaal. En dus legde ik haar geduldig uit dat ik laagjes in mijn haar wilde, ongeveer vanaf mijn jukbeenderen naar beneden. ‘En nee, de laagjes moesten niet gesneden worden, maar geknipt. Néé geloof me, ik ken mijn haar, dat wil je echt niet snijden.’
Maar ik merkte dat ze toch wat moeite had om me te geloven. Ze fronste een beetje, rolde even met haar ogen, keek wat dommig uit haar ogen (of deed ze dat de hele tijd al?), mompelde vervolgens nog iets onverstaanbaars en liep toen hoofdschuddend weg. Wonder boven wonder bleek het meisje, dat overigens zo van de opnames van ‘Take Me Out’ leek te zijn weggelopen, mij wel degelijk goed begrepen te hebben, want een minuutje later kwam ze inderdaad met een schaar aanzetten. En ik kan je vertellen, op zo’n moment ben je daar oprecht blij mee, want het laatste dat je bij de kapper wilt is miscommunicatie. Maar ik had natuurlijk alweer te vroeg gejuicht, want toen begon ze te knippen….
En knippen kon ze, dat moet ik haar nageven. Alleen niet vanaf mijn jukbeenderen zoals ik graag wilde, welnee, ze begon meteen enthousiast een soort mislukte pony te knippen. En dan wel bóven de wenkbrauwen hè, want laagjes vanaf de jukbeenderen is zó 2010. Gelukkig scheelde het maar een centimeter of 5 met wat ik oorspronkelijk in gedachten had, dus hoe kon ik het haar kwalijk nemen? Ik besefte ook meteen hoe moeilijk het voor zo’n meisje moet zijn om je eigen creativiteit te moeten onderdrukken omwille van een klant. Maar bovenal besefte ik na dat eerste misplaatste knipje dat kwaad worden geen zin zou hebben, omdat er simpelweg geen weg meer terug was…
Natuurlijk sputterde ik voor de vorm nog wel even tegen, maar het leed was al geschied. En dus kon ik niets anders doen dan lijdzaam toezien hoe mijn kapsel in de vernieling werd geholpen door dit ongetwijfeld zeer toegewijde, maar weinig talentvolle knipstertje. Ach ja, ieder z’n vak hè?
‘Zal ik het nog even in model föhnen?’ – ‘Nou, weet je wat, ik maak het thuis wel verder af. Dan kun jij nu verder met je volgende slachtoffer… eeeh klant. Kun je je bazin nog eventjes roepen? Heel fijn, dankjewel hoor.’ siste ik het meisje zo vriendelijk mogelijk toe. Ja ach, het arme schaap kon er natuurlijk ook niets aan doen! En om het allemaal nog erger te maken bleek het vrij simpel om de eigenaresse te laten inzien dat dit kapsel niet helemaal de bedoeling was geweest - wat volgens mij meer dan genoeg zegt over mijn huidige coupe. Ik kreeg, behalve haar welgemeende excuses, nog wel een fikse korting aangeboden, maar wat heb je daaraan hè? En oja, ik mocht terugkomen als het weer aangegroeid was…
Ehh, wat denk je zelf, tut hola?
En dus kon ik nog maar één zinnig ding bedenken toen ik gedesillusioneerd de kapsalon verliet; gelukkig groeit mijn haar snel!
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
