Mijn leven met Leonardo DiCaprio / Youstyle Blog

Mijn leven met Leonardo DiCaprio

Mae donderdag 30 september 15:12 Persoonlijk

Het is voorbij, mijn leven met Leonardo DiCaprio. De herinnering is al wat rest. Twee weken lang was het Leo en ik, ik en Leo. Maar gisterenavond werd in één klap pijnlijk duidelijk dat het niet zo mag zijn. Wat het hoogtepunt van onze relatie had moeten worden werd een bittere teleurstelling. De wereld van de haves en die van de have-nots werd bruut gescheiden door een enkel zwart lint. Heel subtiel, maar ik zat wel net aan de verkeerde kant.

Of ik twee dagen naar Parijs wilde voor een evenement. ‘PS Leonardo is er ook’. Soms vind ik mijn werk zo bijzonder leuk, dit was duidelijk zo’n moment. Bon, ik offer mijzelf (en mijn colleges) wel op voor een rendez-vous met LDC. En zo begon het, mijn leven met Leo.

Persvoorlichters hebben vaak de neiging alleen behulpzaam te zijn als het hun uitkomt. Zie hier een detail wat mijn werk regelmatig bijzonder niet leuk maakt. ‘Leonardo geeft geen interviews’, ‘Wij kunnen verzoeken aan Leonardo helaas niet doorsturen’, ‘Ik kan geen uitspraken doen over de verblijfplaats van Leonardo’. Zo zie je maar, ook onze relatie heeft zo zijn opstartproblemen gekend. Niets van dit alles weerhield mij er echter van de twee meest voor de hand liggende scenario’s vast uit te werken:

#1 Bij de hotellobby vraag ik nonchalant of mister DiCaprio al gearriveerd is en of de medewerker in kwestie zo vriendelijk wil zijn een boodschap achter te laten. Lunch ja, vanmiddag om 14.00 uur in de Kong Bar, bij Pont Neuf. Uren kletsen we terwijl we uitkijken over de Seine op de plek waar Carrie in SATC ook lunchte. ‘s Avonds neemt hij me mee op de rode loper.

#2 Tijdens het evenement valt zijn oog op mij, zijn doordringende blik laat me niet meer los. Alle celebs en andere maatje 34’jes negerend loopt hij op me af en vraagt of ik er samen met hem tussenuit wil knijpen. Hij neemt me mee naar zijn favoriete restaurantje in Parijs. Uren verstrijken en uiteindelijk zijn we de laatste om te vertrekken, een nachtelijk Parijs in.

Ik weet niet precies waar het mis ging. Wellicht hadden we toch wat meer aan onze communicatie moeten werken, of onze drukke schema’s wat beter op elkaar af moeten stemmen. Na twee heerlijke weken leek er gisterenavond ineens zo’n enorme afstand tussen ons te zijn. Het leek wel of hij me niet zag staan, sterker nog, het leek wel of hij zich zo snel mogelijk uit de voeten wilde maken. En dan dat zwarte lint, waar kwam dat in hemelsnaam vandaan? Hoezo mocht ik daar niet langs? ‘Ik ben met Leo’ zei ik nog.