Mijn kind
Mijn kind. Mijn prachtige kind. In mij ontstaan, in mij gegroeid en vanaf de eerste dag in mijn hart. Een klein mensje nog, maar toch al zo groot. Over een paar dagen wordt hij alweer 3. Steeds minder heeft hij mijn hulp nodig en langzaam, heel langzaam maakt hij zich los van mij. “Selluf doen, mama” zegt hij dapper als ik hem ergens bij wil helpen. Nu nog omdat ik zijn schoenen aan wil doen, maar straks omdat hij zelf naar school wil fietsen. En ik realiseer me ineens dat ik hem puur heb mogen krijgen om lief te hebben, groot te brengen en hem vervolgens weer los te laten…
Mijn kleine, grote zoon. Mijn hartendief. Vanaf het eerste moment dat ik hem zag was ik meteen verloren. Zo mooi, zo puur en zo van mij. Met liefde gedragen, met liefde gebaard en nu breng ik hem met liefde groot tot volwassenheid. En dat gaat sneller dan ik ooit had kunnen denken, want ieder stapje en ieder nieuw woordje brengt ons dichter bij het moment dat het nest verlaten zal worden. Die gedachte doet pijn, maar het is gelukkig een zoete pijn.
Mijn grote trots. Nu nog klein, maar desondanks een man in wording. Ik wil hem zoveel mogelijk leren en hem zoveel mogelijk vreugde schenken. Samen genieten van mooie dingen; een vlinder die fladdert tussen de bloemen, een vogeltje dat zingt, wolken in de lucht, een lammetje in de wei. Kleine dingen die het leven kleur geven, want door hem zie ik de wereld door een andere bril. Dank je wel mijn kind, wat een prachtig geschenk!
Mijn lieve, temperamentvolle zoon. Hij worstelt met het opgroeien, ik met het opvoeden. We doen het allebei voor de eerste keer en we weten allebei niet hoe het moet. Maar de natuur lijkt ons een handje te helpen. Want hij heeft de onbedwingbare drang dingen zelf te willen doen, dingen uit te willen proberen. En ik heb de onbedwingbare drang hem daarin zo goed mogelijk te willen begeleiden. De perfecte eenheid; mijn zoon en ik.
Mijn vlees en bloed. Mijn baby, maar nu al weer zo groot. En wat is hij mooi! Mijn hart wil hem voor altijd bij zich houden, mijn moederhart daarentegen is bereid hem langzaam los te laten. Dus ik neem op dit moment een beslissing die ik al veel eerder had moeten nemen; na de vakantie krijgt mijn kleine, grote ventje eindelijk een groot bed. Wat zal hij trots zijn!
En één groot voordeel, in een groot bed lijkt hij ineens weer een stuk kleiner! ;-)
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
fabulousfeedback
Wat een prachtig verhaal, ik kreeg er gewoon kippenvel van! Ik ben zelf net voor het eerst moeder geworden en begrijp nu al precies wat je bedoelt... alleen die van mij is nog wel lekker klein in vergelijking met jouw zoontje!
