Mijn handtas
Een hele tijd geleden las ik een buitengewoon grappige column van Aaf Brandt Corstius in NRC Next over haar handtas. Ja, dat is zeker lang geleden. Ik heb het stukje destijds uitgescheurd en kwam het laatst tijdens het uitmesten van mijn kantoor weer tegen. De column was grappig vanwege de herkenbaarheid, want welke vrouw heeft in haar tas niet één of meer pennen, een gelukspoppetje, verfrommelde briefjes, een telefoon, sultana’s in staat van ontbinding, een agenda, make-up en ga zo maar door? En nee, ik ben niet van plan mijn leven te beteren! ;-)
Eerlijk gezegd vond ik haar opsomming nog bescheiden, want mijn tas bevat op z’n minst ook nog een nagelvijl, pincet, crèmepje, haarspeldjes, elastiekjes, een haarklem, lippenbalsem, paracetamol, een paar pleisters, tampons, een kam, tandenstokers en flosdraad, een flesje water, kauwgom, een telefoonoplader en parfum-monstertjes. En dan heb ik het alleen nog maar over de artikelen die ook echt in mijn handtas ‘thuishoren’, want de resterende ruimte wordt ongemerkt (en ongewild) opgevuld met bonnetjes, (oude) zegeltjes, foldertjes, uitgescheurde artikelen uit tijdschriften, nutteloze stukjes papier en soms zelfs afval.
Oké ik sjouw me een ongeluk, maar de hoeveelheid mensen die ik kon helpen met mijn ‘overlevingstas’ is niet op twee handen te tellen. Vooral mijn gezin vaart er wel bij, maar ook andere mensen uit mijn omgeving hebben mijn magische alles-bevattende-handtas inmiddels ontdekt. En natuurlijk is het prettig om je medemens te kunnen helpen, maar de reden dat ik een alles-bevattende-handtas heb is helaas toch puur egoïstisch. Want mijn handtas (eigenlijk meervoud, want ik heb een hele verzameling) is mijn verlengde-ik, mijn mini “waar het klokje thuis tikt, tikt het nergens” pret-a-porter.
Alleen… het nadeel is dat er bijna niets gênanter is dan dat je handtas en plein publique ondersteboven gekeerd wordt. Zoiets doe je niet vrijwillig natuurlijk, want een handtas is nu eenmaal uiterst privé, maar enkele (mannelijke) beveiligingsambten zien blijkbaar toch gevaar in zo’n alles-bevattende-handtas.
Ze denken dat hij letterlijk álles kan bevatten, terwijl er niets onschuldigers (en gevulders) bestaat dan de handtas van een vrouw. Gelukkig durven de meesten zich na een vlugge blik in mijn tas niet aan een onderzoek te wagen, maar sommige fanatiekelingen willen letterlijk het onderste boven hebben. En daar sta je dan, met schaamrood op je kaken, terwijl het één na het andere -op het oog onbruikbare- dingetje uit je tas wordt gehaald. “Vrouwen…” zie je ze denken.
Kom je aan mijn tas, dan kom je aan mij! De man die jaren geleden mijn moeder in Barcelona van haar tas probeerde te beroven, weet als geen ander wat die zin betekent. Ze vocht als een leeuwin die haar welpen beschermt en weigerde haar tas los te laten. Niet zozeer vanwege de waarde van tas of het geld in haar portemonnee, maar haar hele hebben en houwen zat in die tas! Uiteindelijk brak het hengsel, waardoor hij er alsnog met haar tas vandaar kon gaan, maar hij is uiteindelijk wel opgepakt en het schijnt dat hij nog dagelijks wordt geteisterd door nachtmerries over vrouwen die als razenden met handtassen op zijn hoofd staan te meppen. En terecht, want van de handtas van een vrouw blijf je gewoon af. En mama als je het nog niet wist, ik ben echt trots op je heldhaftigheid!
Mijn man is inmiddels door schade en schande ook wijs geworden en waagt zich niet meer aan mijn tas. Gelukkig. Alleen bij zoonlief is het kwartje nog niet gevallen, want voor hem bestaat er niets spannenders dan mama’s tas. Of eigenlijk alle handtassen. Misschien omdat de vrouwen in kwestie zo grappig (lees: panisch) reageren als je in zo’n tas begint te graaien en vooral ook omdat er zoveel leuke dingetjes in zitten. Laatst nog hoorde ik mijn zoontje allemaal stoere racegeluiden maken in de wachtkamer van de huisarts, toen bleek dat meneer ‘raketje’ aan het spelen was met een tampon die hij uit mijn tas had gevist. “Heel grappig schat, maar geef nu maar weer terug! “. Eigenlijk was ik best een beetje boos op mijn kleine nieuwsgierig aagje. Maar ach, hij is nog jong denk ik dan maar…
Maar ik kijk nu al uit naar de dag dat ook zoonlief door schade en schande wijs is geworden en mijn handtas weer helemaal mijn domein is. Mine, mine mine!
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
