Luister naar je hart
Eén van de dingen die mijn moeder vroeger altijd tegen me zei was: ‘luister naar je hart, luister naar je intuïtie’. Ik kon er als tiener meestal niets mee, omdat de stem van mijn intuïtie verdacht veel op die van mijn moeder leek en/ of het onmogelijke van mij vroeg. In mijn twenties neigde ik er meer naar te luisteren, maar liet het net zo lief varen als het mij niet uitkwam of zou maken dat iemand in mijn omgeving mij daardoor minder aardig zou vinden. Naarmate ik de dertig naderde en weer eens in een wel-of-niet-luisteren dilemma zat, realiseerde ik me dat het niet luisteren me altijd meteen of vertraagd één of andere vorm van ellende had opgeleverd. Maar die ene keer met een ex was ik er net op tijd bij…
We waren krap een jaar uit elkaar en kwamen elkaar tegen op het verjaardagsfeest van een gemeenschappelijke vriendin. Hoewel de breuk niet over rozen was gegaan, ging het die avond zo goed tussen ons dat het even leek op vroeger in de goede oude tijd. Ik vertelde aan mijn vriendinnen dat ik dat stukje wel miste. Samen van alles ondernemen, plannen maken, dromen en niet te vergeten het simpele feit dat er gewoon iemand voor me was. Mijn vriendinnen interpreteerden mijn gemijmer over vroeger als dat ik hem dus wel terug wilde.
Ze formuleerden het zo mooi, dat ik het wel zag zitten. Ja, ik wilde hem terug! Ik deed de stoute schoenen aan en belde hem de volgende dag. Terwijl de telefoon overging, bekroop me een naar gevoel. Ik realiseerde me dat ik hem helemaal niet terug wilde! Toen ik het er met vriendinnen over had, leek het zo klaar als een klontje, maar nu ik alleen was voelde het helemaal niet zo! Toch hing ik niet op.
‘Hallo?’
‘Hallo’
‘Hey, hoe is het?’
‘Goed. Ehm… ik moet je wat zeggen’
‘Ja…?’
Er zat een prop in mijn keel. Dit voelde niet goed, maar ik dacht dat ik nerveus was, dus zette ik door.
‘Ik… ehm… ik vond het heel fijn dat je er was op de verjaardag. Ehm.. ja, dat wilde ik zeggen.’
‘Ok, ik vond het ook heel fijn. Belde je daarvoor?’
‘Ja…, Nee, eigenlijk niet.’
‘Ik vond het heel fijn en eigenlijk wil ik dat niet meer missen.’
Ik bleef expres vaag, want er was inmiddels een strijd in me losgebarsten (wel zeggen, niet zeggen, was het echt wat ik voelde? of praatte ik mezelf dat aan omdat ik niet durfde?) en ik wachtte op de uitkomst daarvan.
‘Ik vond het ook heel fijn om je weer te zien.’
‘Ja, maar wat ik wil zeggen is dat ik onze relatie mis.’
Whaa! Ik kon niet geloven dat ik het gezegd had. Ik zat op mijn bed en kon mezelf in de spiegel zien. Ik was ondertussen gekke bekken aan het trekken en hoopte heel hard, echt heel hard dat hij niet dezelfde mening was toegedaan, want op het moment dat ik het zei, voelde ik heel duidelijk dat ik hem helemaal niet terug wilde. Maar het kwaad was al geschied.
‘Nance, we hebben het hier al een paar keer over gehad. Ik houd nog steeds van je, maar het werkt niet tussen ons.’
‘Oké’, zei ik. ‘Je zult wel gelijk hebben. Vergeet maar wat ik gezegd heb. Ik spreek je weer oké?’
En ik hing op.
Ik heb het universum op mijn blote knieën bedankt en beloofde plechtig dat ik voortaan altijd naar mijn intuïtie zou luisteren.
Lees meer van Nancy Hart
Kinderlokkers
Hoofd, hart en mannen
Hip en Sexy
Waar ben je in godsnaam mee bezig?
Andermans hart
