Lief lijf
Lief lijf,
Ik heb je bijna mijn hele leven vreselijk behandeld. Voor het grootste gedeelte van mijn leven was ik ontevreden met hoe je eruit zag. Ik groeide op zonder ook maar een keer te denken dat je mooi was. Ik vergeleek je constant met andere meisjes. Je haar was nooit lang genoeg, je ogen waren niet groen genoeg, je buik was niet plat genoeg. Je had geen maatje zesendertig. Je zou nooit een supermodel worden.
Ik wil graag met je delen dat deze ontevredenheid begon toen ik op de middelbare school zat, of misschien al op de lagere school. Ik weet nog dat ik tien jaar was en je voor de eerste keer ‘dik’ noemde. Sorry. Je was echt niet dik.
Herinner je die dag nog? We gingen winkelen en ik probeerde die ene spijkerbroek over je billen te krijgen. Ik zag je weerspiegeld in drie spiegels: van de voor-, achter- en zijkant. Ik was boos op je. Je was typisch het lijf van een meisje van tien, maar ik vond je lelijk. Ik wist niet dat je niet dik was. Ik snapte niet dat je nog aan het groeien was. Ik wist niet dat je gewoon gezond was.
Ik dacht alleen maar aan hoe je eruit zou moeten zien. Als ik nu terugkijk, geloof ik echt dat ik vanaf die middag je in de jaren erna met walging aanstaarde.
In elke reclame, in elk tijdschrift en in elke videoclip zag ik meisjes met lang blond haar, schitterende groene ogen en stralend witte tanden. Deze modellen leken zo gelukkig, zo zelfverzekerd. Ik dacht dat het kwam omdat ze zo mooi waren. En dun. Ik dacht dat zij de perfecte lijven hadden.
Door die modellen voelde ik me waardeloos. Ik verafschuwde je. Je kwam niet half in de buurt van de maten van deze meisjes. 90-60-90 hebben we overgeslagen.
Als ik hier over nadenk, word ik zo boos. Niet op jou, lief lijf, maar op mezelf.
Jarenlang heb ik je beledigd, in plaats van je te koesteren en verwennen. Jij bent altijd in mijn leven. Mijn relatie met jou blijft tot de dood ons scheidt en ik behandel je zo onaardig. Als ik mijn geliefde zo zou behandelen dan was hij allang weg.
Ik heb je nooit met respect behandeld. Ik heb niks gedaan om je te laten zien hoeveel ik je waardeer. Ik heb je in de afgelopen jaren nooit gezegd dat ik van je hou: Ik hou van je.
Ik hou van je mooie ogen. Ik hou van je dikke haar. Ik hou van het litteken op je rechtervoet, dat bewijst dat je kon genezen nadat ik indruk wilde maken op een Italiaanse badmeester en je heel stoer liet snorkelen over puntige rotsen. Ik hou van je smalle, rare voeten (ook al is het godsonmogelijk om van die hippe ballerina’s te dragen), ze nemen me mee de wijde wereld in.
Ik hou van je volle lippen. Ze hebben al heel veel zoenen gegeven. Ik hou van je armen, ze hebben al heel wat afgeknuffeld.
Ik hou van je buik. Inclusief de zwangerschapsstriemen die bewijzen dat er drie kleine mensen in je hebben geleefd.
Dank je wel dat je bij me blijft. Zonder jou ben ik helemaal niets.
Liefs, Maureen (www.maux.nl)
Lees meer van Maureen
Landkaart voor de liefde
Vrouwelijke rondingen (en meer)
Gloriemomenten
The Negotiator
All you need is love
fabulousfeedback
Mooi verhaal Maureen en bedankt voor de reminder om mijn lijf lief te hebben. Dat wil ik namelijk nog wel eens vergeten in alle drukte... of wanneer ik weer eens opsta met flinke wallen onder mijn ogen of een bad-hair-day heb! ;-)
@Sas, jij dank voor het compliment!
