Kitten-terror
We hebben twee nieuwe huisgenootjes: twee lieve, kleine, zwart-witte poesjes. Schattig! Kijk hoe poezelig en petieterig, hoe speels en pluizig. Kijk hoe ze allerliefst ons hele huis naar de verdoemenis helpen, hoe ik op mijn aller charmantst poep sta te scheppen en sinds vandaag ook nog ben opgeleukt met een enorme kras op mijn wang…
Ik ben dus de typische looser die het zielig vindt om er eentje te nemen, zeker als er nog maar twee over zijn. Ach, kunnen ze toch leuk met elkaar spelen, wij zijn immers niet de hele dag thuis! Heel leuk ja, dat samen spelen. Als een wervelwind razen de twee door het huis, elkaar achterna jagend alsof er geen morgen is. Alles wat ze op hun weg tegenkomen gaat eraan, of in ieder geval om. De schade tot nu toe: een kapotte vaas, twee gemolesteerde planten en een kapotte bloempot. En dan heb ik het nog niet eens over de halen in de gordijnen, de krassen in de leren bank en sinds vandaag dus de kras op mijn wang.
Naast de kitten-terror aangaande mijn interieur heb je natuurlijk ook nog de financiële kant van de zaak. De vlerken zelf kostten slechts een doos Celebrations, maar inmiddels zijn we al een dikke tweehonderd euro kwijt aan inentingen, kattenbak, voerbakjes, krabplank enzovoorts. Bovendien sta ik gemiddeld twee keer per dag stinkende kattenkeutels uit de kattenbak te scheppen om de odeur in mijn huis nog enigszins aangenaam te houden (mijn allerliefste echtgenoot gaat daar namelijk van over zijn nek, zucht).
Ik zal eerlijk zijn, ik heb overwogen er eentje weg te geven. Laat ik nog eerlijker zijn: ik overweeg het nog steeds. Mijn theorie is namelijk dat wanneer er maar eentje is hij in ieder geval niet als een dolle die ander achterna kan. En als ik die ene weggeef, die me elke keer krabt, dan behoud ik misschien nog een enigszins ongeschonden voorkomen. Anderzijds vind ik ook dat ik niet moet zeuren, ik heb er zelf voor gekozen! En als ze ‘s avonds uit-geterroriseerd zijn en heerlijk bij me op de bank komen liggen zijn ze toch wel heel lief. Rest mij slechts de hoop dat na een respectievelijk (dure!) castratie en sterilisatie mijn twee Bin Ladens het wat rustiger aan gaan doen. Hoe lang kan zo’n kattenpubertijd immers duren? Twee en een halve kilo, als ze dat wegen mogen ze onder het mes. Kom op jongens: eten!
Lees meer van Mae
Tussen Pampers en PhD’s
De kleur van 2012: Tangerine Tango
Baby’s zijn net nieuwe schoenen
Wie de schoen past
Boek: De intocht van Christus in Brussel
