Kamasutrabeurs
Mijn lief vroeg me of ik zin had om naar de Kamasutrabeurs te gaan. Er zijn tijden geweest dat ik bij zo’n vraag in een spagaat schoot waar Balkenende nog een puntje aan zou kunnen zuigen. Dat alles in mij schreeuwde van Ja Ja Ja, ik wil het zien, ik wil schaars geklede dames hun films zien aanprijzen, ik wil blote vrouwen zien paaldansen, doet u mij eens een siliconenborst in het wild. Maar dat ik uiterlijk onbewogen bleef omdat alles in mij ook schreeuwde dat het onfatsoenlijk was. Porno. En alles wat er mee te maken had.
Een half leven geleden was ik met mijn vriend Bas in New York. Op een dag huurden we een autootje en reden we de provincie in. Eten in de Amerikaanse provincie doe je op een bedrijventerrein, bij McDonald’s, Taco Bell of Wimpy’s. Voor het eten shoot je wat pool. En na het eten ga je daar nog wat drinken bij de lokale stripteasebar. Waar alle stoelen zó zijn opgesteld dat je rechtstreeks in de schaamstreek van de lokale schoonheid kijkt.
We gingen niet. En dat was niet omdat we het eng vonden. Niet omdat we het niet een ontzettend opwindend idee vonden. Maar gewoon, schaamte, schaamte om toe te geven dat iets dat algemeen bekend staat als ranzig, ons opwond. Schaamte om die ranzigheid in de ander te zien en ongemak te ervaren. Dus we deden het niet.
Wat is er veranderd? Dat ik nu volmondig ja zei, op die vraag van mijn lief over de Kamasutrabeurs? Dat ik me wel naast haar zie staan, terwijl we een vrouw zich zien ontkleden? Dat ik ons wel door de schappen met bijzondere films en speeltjes zie struinen. En dat ik weet dat ik me er niet ongemakkelijk bij zou voelen. Dat ik zelfs niet de kinderachtige behoefte zou voelen om te doen alsof het allemaal heel grappig is. Om me een houding te geven. Dat ik daar kan lopen in de wetenschap dat het ranzig is, en dat wij dat, net als iedereen, wel interessant vinden.
Ben ik de schaamte voorbij? Het moet bijna wel, want ik moet heel lang zoeken om iets te vinden wat ik vreselijker vindt dan een beurs, en na al dat zoeken kom ik altijd tot de conclusie dat het niet bestaat, want de huishoudbeurs is ook een beurs.
Dus de vraag is nu: hoe huishoudbeurs is de Kamasutrabeurs? Dat paaldansen bijvoorbeeld. Paaldansen is het nieuwe bodypainten. Ik vind: als mutsen uit de provincie in grote aantallen giechelig naar de grote stad gaan om daar tijdens een vrijgezellenfeest ‘iets geks te doen’, dan mag je er een groot stempel op plakken: burgerlijk. En ik heb het vermoeden dat de lapdance als volgende aan de beurt is voor een flinke dosis truttigheid.
Toch zeg ik ja tegen de Kamasutrabeurs. Ongelooflijk. Ik ga naar een beurs. Ook daarin ben ik de schaamte voorbij.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
fabulousfeedback
Je mag wel met mij mee! (en leuk blogje weer!!)
Leuke post,
Over een onderwerp als dit en verder alles wat met erotiek en seksualiteit te maken heeft willen wij graag praten en taboes doorbreken. Daarom zijn wij erotiekblog.net begonnen. Hier willen op een volwassen manier en met respect voor elkaar over alles wat met erotiek en seksualiteit te maken heeft van gedachten wisselen. Help mee deze blog een succes te maken http://www.erotiekblog.net
