Jokkebrok
Daar gaan we weer. Hij vertelt iets en zijn ogen doen DAT DING. ‘Kom op’, zeg ik. ‘Dat is echt niet waar.’
‘Nee. Echt. Ik meen het,’ zegt hij, maar zijn ogen vertellen iets anders. Ze rollen alle kanten op, behalve de mijne. ‘Niet jokken’, zeg ik. ‘Ik weet precies wanneer je jokt.’
‘Jawel, je jokt. Ik weet precies wanneer je niet de waarheid vertelt, ik ken je ogen.’
‘Hoezo?!’
‘Ik heb op je ogen gelet vanaf het moment dat je in mijn posse kwam. Dat is 13 jaar in jouw ogen staren om uit te vinden wat er daar van binnen omgaat.’
Hij haalt zijn neus op. ‘Je bent een stalker’, zegt hij.
‘Ik ben je moeder’, antwoord ik. ‘Dan is stalken volkomen legaal.’
Ik jokte veel als kind. De running gag in onze familie: ‘laat de waarheid een goed verhaal nooit in de weg staan’. Mijn ouders hadden hun eigen problemen en hadden mijn gejok niet door. Ik dacht dat mijn ouders niet de hele waarheid wilden horen. Ze hielden van hun idee over mij. Ze waren er blij mee en ik wilde ze niet teleurstellen.
Ik vind het niet leuk dat hij hetzelfde doet. Ik wil zijn hele waarheid, en ik wil het voor hém. Ik wil niet dat het jokken over gaat in liegen en een gewoonte wordt. ‘Je bent interessant genoeg, je bent geweldig’, zeg ik hem. ‘Weet je dat wel? Je hoeft niets te verzinnen of mooier te maken.’
Hij heeft niet het beste voorbeeld meegekregen, met de herhalende oneliner van zijn ouders: ‘We hebben even wat meningsverschillen, maar we komen er wel uit’.
Hij en ik weten allebei waar er gejokt wordt: we komen er wel uit.
Hij bestudeert mijn ogen als ik dat zeg, op dezelfde onderzoekende manier als ik. Ik kan me voorstellen dat hij bij mij dezelfde frustratie voelt. Ik heb zijn ogen ruim een decennia intensief bestudeerd, maar soms vergeet ik dat hij de mijne ook al die tijd heeft gezien.
Lees meer van Maureen
Kruinchakra, of iets dergelijks
8 maart: Internationale Vrouwendag
Druk
Landkaart voor de liefde
Vrouwelijke rondingen (en meer)
fabulousfeedback
Wat een ontroerend verhaal Maureen, ik kreeg er een brok van in mijn keel!
